Dawkowanie Farmorubicin PFS - jak stosować?

Lek powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu leczenia cytotoksycznego. Dawkowanie zależy od wielu czynników, w tym wskazania, schematu leczenia, stanu pacjenta oraz drogi podania.

Podanie dożylne – schematy ze standardową dawką:

W monoterapii zalecana standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 60–120 mg/m² powierzchni ciała na jeden cykl leczenia. W terapii dodanej u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do węzłów chłonnych pachowych stosuje się dawkę 100–120 mg/m². Całkowita dawka może być podana jednorazowo lub podzielona na 2-3 kolejne dni. Cykle leczenia powtarza się zazwyczaj co 3–4 tygodnie, pod warunkiem prawidłowego ustępowania działań toksycznych, zwłaszcza supresji szpiku kostnego i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej.

Podanie dożylne – schematy z dużą dawką:

W leczeniu raka piersi i płuca mogą być stosowane większe dawki. W monoterapii duża dawka początkowa może wynosić do 135 mg/m², podawana w dniu 1. lub podzielana na dni 1., 2. i 3., z powtórzeniem co 3–4 tygodnie. W leczeniu skojarzonym zalecana duża dawka wynosi do 120 mg/m², podawana w dniu 1., co 3–4 tygodnie.

Sposób podania dożylnego:

Lek podaje się do przewodu, przez który swobodnie przepływa roztwór infuzyjny (0,9% sodu chlorek lub 5% glukoza). Czas wlewu wynosi zwykle od 3 do 20 minut w zależności od dawki i objętości roztworu, co zmniejsza ryzyko zakrzepicy lub wynaczynienia. Bezpośrednie wstrzyknięcie do żyły nie jest zalecane ze względu na ryzyko wydostania się leku poza naczynie.

Podanie dopęcherzowe (rak pęcherza moczowego):

W profilaktyce nawrotu powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego stosuje się pojedynczy wlew 80–100 mg bezpośrednio po resekcji guza drogą przezcewkową (TUR). W cyklu leczenia trwającym 4–8 tygodni podaje się 8 wlewów po 50 mg (w 25–50 ml roztworu soli fizjologicznej) w odstępach tygodniowych, rozpoczynając 2–7 dni po zabiegu TUR. Lek zatrzymuje się w pęcherzu przez 1 godzinę, podczas której pacjent powinien zmieniać pozycję ciała dla zapewnienia równomiernego kontaktu z błoną śluzową. W przypadku miejscowego działania toksycznego dawkę zmniejsza się do 30 mg. Alternatywnie można podać 4 razy po 50 mg co tydzień, a następnie 11 razy tę samą dawkę co miesiąc.

Modyfikacja dawki w zaburzeniach czynności wątroby:

• Stężenie bilirubiny 1,2–3 mg/dl lub AspAT 2–4 razy powyżej górnej granicy normy: 50% zalecanej dawki
• Stężenie bilirubiny > 3 mg/dl lub AspAT > 4 razy powyżej normy: 25% zalecanej dawki
• Ciężka niewydolność wątroby: lek jest przeciwwskazany

Modyfikacja dawki w zaburzeniach czynności nerek:

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny > 5 mg/dl) należy rozważyć zastosowanie mniejszych dawek początkowych, chociaż dane dotyczące tej grupy pacjentów są ograniczone.

Maksymalna dawka skumulowana:

Ze względu na ryzyko kardiotoksyczności należy zachować szczególną ostrożność przy przekraczaniu całkowitej dawki skumulowanej 900 mg/m². Ryzyko zastoinowej niewydolności serca wzrasta szybko powyżej tej wartości.