Dawkowanie Crysvita - jak stosować?

Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaBurosumab
Postać farmaceutycznaKompilacja różnych postaci farmaceutycznych (Burosumab)
Podmiot odpowiedzialnyKyowa Kirin Holdings B.V.
Kod ATCM05BX05
ProceduraCEN
Kategorie

Preparat podaje się w postaci wstrzyknięcia podskórnego w górną część ramienia, brzuch, pośladek lub udo. Dawkowanie jest indywidualne i zależy od masy ciała pacjenta oraz wskazania do leczenia.

Częstotliwość podawania:

  • U dzieci i młodzieży w wieku od 1 roku do 17 lat: co 2 tygodnie
  • U osób dorosłych: co 4 tygodnie

Maksymalne dawki w hipofosfatemii sprzężonej z chromosomem X (XLH):

Maksymalna dawka u wszystkich pacjentów (dzieci, młodzieży i dorosłych) wynosi 90 mg na jedno podanie.

Maksymalne dawki w osteomalacji onkogenicznej (TIO):

  • U dzieci w wieku od 1 roku do 12 lat: 90 mg
  • U młodzieży w wieku od 13 do 17 lat i u dorosłych: 180 mg

Sposób podawania dla fiolki:

Lek może być podawany przez fachowy personel medyczny. Lekarz może również przeszkolić pacjenta lub opiekuna w zakresie samodzielnego wykonywania wstrzyknięć. Pierwsze samodzielne wstrzyknięcie po rozpoczęciu leczenia lub zmianie dawki powinno być wykonane w obecności personelu medycznego.

Sposób podawania dla ampułko-strzykawki:

Lek może być podany przez fachowy personel medyczny lub, po odpowiednim przeszkoleniu, pacjent lub jego opiekun mogą samodzielnie wykonać wstrzyknięcie. Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia i nie wymagają dodatkowego przygotowania. Różne moce można łatwo rozróżnić po kolorze tłoka: niebieski (10 mg), czerwony (20 mg), zielony (30 mg).

Szczególne sytuacje u pacjentów z TIO:

U pacjentów z osteomalacją onkogeniczną, którzy wymagają leczenia guza pierwotnego (radioterapii lub resekcji chirurgicznej), terapia preparatem zostanie przerwana przez lekarza. Po zakończeniu leczenia nowotworu lekarz sprawdzi stężenie fosforanów i wznowi leczenie preparatem tylko w przypadku, gdy stężenie fosforanów w surowicy pozostanie obniżone.

Lekarz regularnie monitoruje odpowiedź na leczenie poprzez badania laboratoryjne i może w razie potrzeby dostosować dawkę lub częstotliwość podawania leku. Osoby wykonujące samodzielne wstrzyknięcia powinny prowadzić dzienniczek, w którym notują datę podania, nazwę leku oraz numer serii z opakowania.