Dawkowanie Vasokinox - jak stosować?

Vasokinox jest podawany wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel medyczny. Dawkowanie jest ustalane indywidualnie przez lekarza prowadzącego w zależności od stanu klinicznego pacjenta, jego wieku oraz odpowiedzi na leczenie. Preparat podawany jest wziewnie za pomocą mechanicznej wentylacji, po odpowiednim rozcieńczeniu mieszanką powietrze/tlen.

Dla preparatu w stężeniu 450 ppm mol/mol: Ta moc jest zazwyczaj stosowana u noworodków z niewydolnością płuc związaną z nadciśnieniem płucnym oraz u pacjentów w różnym wieku podczas operacji serca. Dawka początkowa i dawka podtrzymująca są ustalane przez lekarza na podstawie monitorowania parametrów oddechowych i hemodynamicznych. Dostępne są butle o pojemności 5, 11 lub 20 litrów, które dostarczają odpowiednio 0,94 m³, 2,1 m³ lub 3,8 m³ gazu po dekompresji do ciśnienia 1 bara w temperaturze 15°C.

Dla preparatu w stężeniu 800 ppm mol/mol: Ta moc stosowana jest w podobnych wskazaniach, przy czym wyższe stężenie substancji czynnej może być wykorzystywane w sytuacjach wymagających silniejszego efektu rozszerzającego naczynia płucne. Dostępne są butle o pojemności 2 lub 11 litrów, które po dekompresji do ciśnienia 1 bara w temperaturze 15°C dostarczają odpowiednio 0,4 m³ lub 2,1 m³ gazu.

W trakcie terapii stale monitorowane są stężenia wdychanego tlenku azotu oraz dwutlenku azotu, który może powstawać w wyniku kontaktu tlenku azotu z tlenem. Dwutlenek azotu działa drażniąco na oskrzela, dlatego jego stężenie musi być kontrolowane. W niektórych sytuacjach klinicznych, na bardzo krótki okres (5-10 minut), możliwe jest podawanie tlenku azotu za pomocą maski tlenowej.

Zakończenie terapii: Pod koniec leczenia lekarz stopniowo zmniejsza dawkę podawanego preparatu (etap wycofywania), kontrolując jednocześnie parametry życiowe pacjenta. Nagłe przerwanie terapii po kilku godzinach podawania może prowadzić do zjawiska nazywanego "efektem odbicia", polegającego na nagłym pogorszeniu stanu klinicznego, w tym wzroście ciśnienia w naczyniach płucnych, bradykardii (zwolnionego rytmu serca) lub niedotlenienia. Dlatego wycofywanie leku musi odbywać się pod ścisłą kontrolą medyczną.