Skutki uboczne Sustiva

Podobnie jak wszystkie leki, preparat może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Podczas leczenia zakażenia HIV może dochodzić do zwiększenia masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi, co może być związane zarówno ze stosowanym leczeniem, jak i z przebiegiem samej choroby.

Bardzo często występujące działania niepożądane (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) obejmują wysypkę skórną oraz zawroty głowy, ból głowy, trudności w zasypianiu, senność, zaburzenia koncentracji i nietypowe sny.

Często występujące (u 1 do 10 pacjentów na 100) to: reakcje alergiczne, depresja, niepokój, zmęczenie, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, swędzenie skóry oraz podwyższone stężenie enzymów wątrobowych we krwi.

Niezbyt często mogą wystąpić: nadwrażliwość, splątanie, problemy z koordynacją ruchową i równowagą, zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy oraz zaburzenia widzenia.

Rzadko odnotowywano: halucynacje, maniakalne objawy, zespół Stevens-Johnsona (ciężka reakcja skórna z pęcherzami), ciężkie reakcje skórne z zajęciem narządów wewnętrznych, żółtaczkę oraz łuszczycę.

U niektórych pacjentów w trakcie leczenia mogą wystąpić objawy psychiatryczne i dotyczące układu nerwowego, takie jak ciężka depresja, myśli samobójcze, agresywne zachowanie, omamy, paranoja czy majaczenie. W przypadku wystąpienia takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Większość objawów ze strony układu nerwowego występuje w pierwszych tygodniach leczenia i zwykle ustępuje po kilku pierwszych tygodniach.

Reakcje skórne są częstym działaniem niepożądanym. Większość wysypek ma charakter łagodny do umiarkowanego, jednak zgłaszano również ciężkie reakcje skórne, które mogą zagrażać życiu. Jeśli pojawi się wysypka z pęcherzami, zmianami na błonach śluzowych lub gorączką, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

U pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV i z wywiadem wskazującym na zakażenia oportunistyczne może dojść do zespołu reaktywacji immunologicznej, polegającego na nawrocie objawów wcześniejszych zakażeń wkrótce po rozpoczęciu leczenia przeciwretrowirusowego. Zaobserwowano także zaburzenia autoimmunologiczne (takie jak choroba Gravesa-Basedowa) pojawiające się w trakcie odbudowy układu odpornościowego.

Odnotowano przypadki osteonekrozy (obumarcia tkanki kostnej), szczególnie u pacjentów z długotrwałym zakażeniem HIV, przyjmujących skojarzoną terapię przeciwretrowirusową. Objawy mogą obejmować sztywność stawów, ich bolesność oraz trudności w poruszaniu się.