Chlortalidon

Chlortalidon, znany również jako chlorthalidone, to lek diuretyczny typu tiazydopodobnego. Jest stosowany do leczenia wysokiego ciśnienia krwi, obrzęków (takich jak te występujące w niewydolności serca, niewydolności wątroby i zespole nerczycowym), cukrzycy insipidus i kwasicy cewkowej nerek. Ponieważ chlortalidon jest skuteczny u większości pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi, jest uważany za preferowane początkowe leczenie. Jest również stosowany do zapobiegania kamieniom nerkowym na bazie wapnia.

Działa poprzez zwiększenie ilości sodu i wody traconych przez nerki. Chociaż dokładny mechanizm antyhipertensyjnego działania chlortalidonu nie jest całkowicie jasny, uważa się, że zwiększona diureza prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i płynu pozakomórkowego, zmniejszenia rzutu serca i tym samym ogólnego obniżenia ciśnienia krwi.

Chlortalidon jest związkiem o małej masie cząsteczkowej. Około 75% leku wiąże się z białkami osocza, 58% leku wiąże się z albuminą. Metabolizowany jest w wątrobie. Eliminowany jest głównie przez nerki. Długotrwałe leczenie chlortalidonem jest bardziej skuteczne niż hydrochlorotiazydem w zapobieganiu zawałowi serca lub udarowi. Powszechne działania niepożądane obejmują niski poziom potasu we krwi, niski poziom sodu we krwi, wysoki poziom cukru we krwi, zawroty głowy i zaburzenia erekcji.