Dawkowanie Ristaben - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Sytagliptyna |
| Postać farmaceutyczna | Kompilacja różnych postaci farmaceutycznych |
| Podmiot odpowiedzialny | Merck Sharp & Dohme B.V. |
| Kod ATC | A10BH01 |
| Procedura | CEN |
| Kategorie |
Zwykle zalecana dawka: jedna tabletka powlekana 100 mg raz na dobę, przyjmowana doustnie, niezależnie od posiłków i napojów.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek:
- GFR ≥ 60 do < 90 ml/min (łagodne zaburzenia) – nie jest wymagane dostosowanie dawki
- GFR ≥ 45 do < 60 ml/min (umiarkowane zaburzenia) – nie jest wymagane dostosowanie dawki
- GFR ≥ 30 do < 45 ml/min (umiarkowane zaburzenia) – dawka wynosi 50 mg raz na dobę
- GFR ≥ 15 do < 30 ml/min (ciężkie zaburzenia) – dawka wynosi 25 mg raz na dobę
- GFR < 15 ml/min lub schyłkowa niewydolność nerek (ESRD), w tym pacjenci wymagający hemodializy lub dializy otrzewnowej – dawka wynosi 25 mg raz na dobę (można przyjmować niezależnie od terminu dializy)
Zaleca się przeprowadzanie oceny czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie terapii ze względu na konieczność dostosowywania dawki.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby: w przypadku zaburzeń o nasileniu łagodnym do umiarkowanego nie jest konieczne dostosowywanie dawki. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby – należy zachować ostrożność. Ze względu na głównie nerkowy szlak eliminacji sitagliptyny, nie oczekuje się istotnego wpływu zaburzeń wątroby na farmakokinetykę.
Pacjenci w podeszłym wieku: nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na wiek.
Dzieci i młodzież: preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak wystarczających danych dotyczących skuteczności.
Lekarz może zalecić stosowanie Ristaben samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami obniżającymi stężenie cukru we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną lekarz może rozważyć zmniejszenie ich dawki w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii.
