Dawkowanie Pegorion - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Makrogol 4000 |
| Postać farmaceutyczna | Proszek do sporządzania roztworu doustnego |
| Podmiot odpowiedzialny | Orion Corporation |
| Kod ATC | A06AD15 |
| Procedura | DCP |
| Kategorie |
Sposób przygotowania roztworu: Zawartość jednej saszetki proszku (12 g) należy rozpuścić w 200 ml (szklance) płynu - może to być woda, sok, herbata lub kawa. Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed wypiciem.
Leczenie przewlekłych zaparć u dorosłych i dzieci powyżej 8. roku życia:
- Zalecana dawka: 1 saszetka (12 g) raz lub dwa razy na dobę
- Dawkę można indywidualnie dostosować w zależności od odpowiedzi na leczenie - można ją zwiększyć lub zmniejszyć tak, aby uzyskać regularne wypróżnianie i miękki stolec
- Leczenie zazwyczaj trwa maksymalnie 2 tygodnie
- Jeśli objawy utrzymują się po 2 tygodniach, należy skonsultować się z lekarzem
- Lekarz może zalecić dłuższe leczenie, szczególnie gdy zaparcia są spowodowane przyjmowaniem innych leków lub chorobą przewlekłą
Uwaga dla dzieci: Pegorion w mocy 12 g nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci poniżej 8. roku życia. Dla dzieci w wieku od 2 do 7 lat dostępny jest preparat Pegorion Junior w saszetkach po 6 g. U dzieci leczenie zaparć nie powinno trwać dłużej niż 3 miesiące ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych. Po 3 miesiącach terapii konieczne jest przeprowadzenie pełnego badania klinicznego w celu ustalenia przyczyny zaparć.
Zmiękczanie odwodnionego stolca - leczenie zastoju kału w jelicie/zablokowania jelita kamieniami kałowymi u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia:
- Zalecana dawka: 5-10 saszetek (60-120 g makrogolu) na dobę
- Czas trwania leczenia: 1-3 dni
Pacjenci z zaburzeniami czynności układu sercowo-naczyniowego: Dawkę należy podzielić tak, aby nie przyjmować więcej niż dwie saszetki w ciągu godziny. Jest to istotne ze względu na nagłe zwiększenie objętości płynów w przewodzie pokarmowym.
W przypadku wystąpienia biegunki należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze skłonnością do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz osób przyjmujących leki moczopędne.
