Interakcje Glibenese GITS z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Substancje zwiększające działanie hipoglikemizujące (mogące powodować hipoglikemię):

• Mikonazol – jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, zwiększa działanie hipoglikemizujące, co może powodować hipoglikemię lub śpiączkę
• Flukonazol – może wydłużać okres półtrwania glipizydu i powodować hipoglikemię
• Worykonazol – chociaż nie było to badane, może powodować zwiększenie stężenia w osoczu pochodnych sulfonylomocznika i wywoływać hipoglikemię; zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. fenylobutazon) – wypierają pochodne sulfonylomocznika z wiązań z białkami osocza lub zmniejszają ich wydalanie
• Salicylany (kwas acetylosalicylowy) – w dużych dawkach zwiększają działanie hipoglikemizujące
• Leki beta-adrenolityczne – maskują niektóre objawy hipoglikemii (np. kołatanie serca, tachykardia); większość niekardioselektywnych leków beta-adrenolitycznych zwiększa częstość i nasilenie hipoglikemii
• Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) – może wystąpić hipoglikemia, może być konieczne zmniejszenie dawki glipizydu
• Antagoniści receptora H2 (np. cymetydyna) – mogą nasilać hipoglikemizujące działanie
• Inhibitory monoaminooksydazy, chinolony oraz leki silnie wiążące się z białkami osocza (sulfonamidy, chloramfenikol, probenecyd, pochodne kumaryny) – mogą nasilać działanie hipoglikemizujące

Substancje mogące prowadzić do wystąpienia hiperglikemii (zwiększenia stężenia glukozy):

• Pochodne fenotiazyny (np. chlorpromazyna) – w dużych dawkach (powyżej 100 mg na dobę) powodują zwiększenie stężenia glukozy w wyniku zmniejszenia wydzielania insuliny
• Kortykosteroidy – zwiększają stężenie glukozy we krwi
• Leki sympatykomimetyczne (np. rytodryna, salbutamol, terbutalina) – mogą powodować zwiększenie stężenia glukozy na skutek pobudzenia receptorów beta2-adrenergicznych
• Niektóre leki moczopędne (w tym tiazydowe), leki stosowane w leczeniu chorób tarczycy, estrogeny, progestageny, doustne środki antykoncepcyjne, fenytoina, kwas nikotynowy, antagoniści kanału wapniowego i izoniazyd

Kolesewelam:

Lek należy podawać co najmniej 4 godziny przed podaniem kolesewelamu, aby wchłanianie glipizydu nie uległo zmniejszeniu.

Po rozpoczęciu stosowania powyższych leków lub po ich odstawieniu pacjenci przyjmujący glipizyd powinni zwrócić się do lekarza, jeżeli wystąpią u nich jakiekolwiek niepokojące objawy mogące świadczyć o hipoglikemii lub utracie kontroli glikemii.

Podczas leczenia stres, gorączka, uraz, zakażenie lub zabieg chirurgiczny mogą spowodować utratę kontroli nad glikemią. W takich przypadkach lekarz zdecyduje, czy niezbędne jest odstawienie leku i okresowe podanie insuliny.