Interakcje Exforge HCT z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki ostrożności. W niektórych przypadkach może zaistnieć konieczność zaprzestania zażywania jednego z leków.

Leków, których nie należy stosować jednocześnie z Exforge HCT:

• Lit (lek stosowany w leczeniu niektórych rodzajów depresji) – może wystąpić odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność. Wymagane jest staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy podczas jednoczesnego stosowania
• Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje zwiększające stężenie potasu we krwi (heparyna) – wymagane jest monitorowanie stężenia potasu w osoczu
• Inhibitory ACE lub aliskiren – szczególnie u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek. Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek
• Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – może zwiększyć biodostępność amlodypiny i nasilić działanie obniżające ciśnienie

Leki wymagające szczególnej ostrożności podczas jednoczesnego stosowania:

Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy:

• Digoksyna lub inne glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca
• Werapamil, diltiazem (leki stosowane w chorobach serca) – mogą znacznie zwiększać ekspozycję na amlodypinę
• Leki beta-adrenolityczne – mogą zwiększać ryzyko hiperglikemii
• Leki przeciwarytmiczne – ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii należy zachować ostrożność podczas stosowania leków, które mogą wywołać torsade de pointes
• Inne leki przeciwnadciśnieniowe (guanetydyna, metylodopa, leki beta-adrenolityczne, leki rozszerzające naczynia) – tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie hipotensyjne
• Aminy presyjne (noradrenalina, adrenalina) – hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na te leki

Leki wpływające na metabolizm amlodypiny:

• Silne lub umiarkowane inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna) – mogą powodować znaczne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę. Konieczne może być monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki
• Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon, ryfampicyna, ziele dziurawca) – mogą zmniejszać stężenie amlodypiny w osoczu. Należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki
• Symwastatyna – jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77%. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg na dobę

Leki wpływające na walsartan:

• Inhibitory białek wychwytujących (ryfampicyna, cyklosporyna) lub białek wypierających (rytonawir) – mogą zwiększać wpływ walsartanu na organizm
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe, prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Zaleca się monitorowanie czynności nerek i odpowiednie nawodnienie

Leki wpływające na hydrochlorotiazyd:

• Kolestyramina, kolestypol i inne żywice – zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Należy rozłożyć w czasie dawkowanie (hydrochlorotiazyd przynajmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy)
• Leki przeciwcholinergiczne (atropina, biperyden) – mogą zwiększać dostępność biologiczną tiazydowych leków moczopędnych
• Jodowe środki kontrastujące – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Przed podaniem środków kontrastowych pacjenta należy ponownie nawodnić

Leki wpływające na stężenie elektrolitów:

• Leki zwiększające wydalanie potasu (diuretyki, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, hormon adrenokortykotropowy ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, pochodne kwasu salicylowego, leki przeciwarytmiczne) – mogą nasilać działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu
• Leki zmniejszające stężenie sodu (leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe) – mogą nasilać działanie leków moczopędnych polegające na zmniejszaniu stężenia sodu
• Witamina D i sole wapnia – podawanie z tiazydowymi lekami moczopędnymi może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy

Leki stosowane w innych schorzeniach:

• Leki stosowane w leczeniu cukrzycy (insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe) – tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania dawki produktów leczniczych o działaniu przeciwcukrzycowym
• Metformina – należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu
• Leki stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinpirazon, allopurynol) – może wystąpić konieczność dostosowania dawki. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z allopurynolem może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości
• Leki cytotoksyczne (cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny
• Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych
• Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (tubokuraryna) – tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie pochodnych kurary
• Takrolimus – występuje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną. Należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi i w razie konieczności dostosować jego dawkę
• Dantrolen (wlew stosowany w przypadku ciężkich zaburzeń temperatury ciała) – ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą

Leki stosowane w HIV/AIDS i zakażeniach:

• Leki stosowane w przypadku HIV/AIDS (rytonawir, indynawir, nelfinawir) – mogą wpływać na stężenie składników preparatu
• Leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (ketokonazol, itrakonazol) – mogą znacznie zwiększać ekspozycję na amlodypinę
• Ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki) – mogą wpływać na metabolizm amlodypiny

Inne leki:

• Alkohol, barbiturany i leki narkotyczne – stosowanie tiazydowych leków moczopędnych równocześnie z substancjami obniżającymi ciśnienie krwi może nasilać niedociśnienie ortostatyczne
• Nitrogliceryna i inne azotany lub inne substancje rozszerzające naczynia krwionośne – mogą dodatkowo obniżać ciśnienie
• Cyklosporyna – jednoczesne leczenie może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny
• Metylodopa – zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej w przypadku leczenia skojarzonego metylodopą i hydrochlorotiazydem

Ważne uwagi dotyczące interakcji:

• Należy informować wszystkich lekarzy i farmaceutów o przyjmowaniu Exforge HCT
• Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz stężenia elektrolitów we krwi
• Nie należy samodzielnie zmieniać dawek innych leków ani przerywać ich stosowania bez konsultacji z lekarzem
• Przed rozpoczęciem stosowania nowych leków, w tym leków dostępnych bez recepty oraz suplementów diety, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą