Interakcje Demezon z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, również tych, które wydawane są bez recepty. Preparat może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, co może prowadzić do zmiany działania zarówno preparatu, jak i innych stosowanych leków.

Leki wpływające na działanie preparatu:

Niektóre leki mogą nasilić działanie preparatu, dlatego lekarz może chcieć uważnie monitorować stan pacjenta przyjmującego takie preparaty. Do tej grupy należą między innymi niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV, takie jak rytonawir i kobicystat.

Leki przyspieszające rozkład kortykosteroidów w wątrobie mogą osłabiać działanie preparatu. Zaliczają się do nich tabletki nasenne z grupy barbituranów, leki przeciwpadaczkowe takie jak fenytoina, karbamazepina i prymidon, oraz niektóre leki przeciwgruźlicze, w tym ryfampicyna i ryfabutyna. W takich przypadkach może być konieczne zwiększenie dawki preparatu.

Leki spowalniające przemianę kortykosteroidów w wątrobie mogą nasilać działanie preparatu. Do grupy tej należą pewne leki przeciwgrzybicze zawierające ketokonazol lub itrakonazol. Określone żeńskie hormony płciowe, takie jak doustne leki antykoncepcyjne zawierające estrogen i progestagen, również mogą zwiększać działanie preparatu.

Leki przeciw nadmiernemu wytwarzaniu kwasu solnego w żołądku, szczególnie te zobojętniające kwas zawierające magnez wodorotlenek lub aluminium wodorotlenek, mogą zmniejszać wchłanianie deksametazonu. Dlatego preparaty te powinny być przyjmowane osobno, z co najmniej dwugodzinną przerwą pomiędzy ich podaniem.

Efedryna, która jest składnikiem leków stosowanych podczas niskiego ciśnienia krwi, w przewlekłym zapaleniu oskrzeli, napadach astmy, leków udrażniających nos oraz produktów pobudzających apetyt, może zmniejszać działanie preparatu ze względu na przyspieszoną przemianę glikokortykosteroidów.

Wpływ preparatu na działanie innych leków:

Równoczesne podawanie z niektórymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi z grupy inhibitorów ACE niesie ze sobą zwiększone ryzyko zaburzeń morfologii krwi. Ze względu na wywoływanie przez preparat ewentualnego niedoboru potasu może dojść do zmniejszenia działania leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca, takich jak glikozydy nasercowe. Preparat zwiększa także wydalanie potasu następujące przy stosowaniu leków moczopędnych i leków przeczyszczających.

Preparat może osłabić działanie obniżające stężenie cukru we krwi doustnych leków przeciwcukrzycowych i insulin, dlatego u pacjentów z cukrzycą należy regularnie monitorować metabolizm i wziąć pod uwagę większe zapotrzebowanie na leki hipoglikemiczne. Może również osłabiać lub wzmacniać działanie leków zapobiegających tworzeniu zakrzepów, takich jak doustne leki przeciwzakrzepowe będące pochodnymi kumaryny, w tym warfaryna i acenokumarol. Lekarz zadecyduje, czy zmiana dawki leku przeciwzakrzepowego jest konieczna.

Jeżeli preparat jest stosowany jednocześnie z lekami przeciwzapalnymi i przeciwreumatycznymi, takimi jak salicylany, indometacyna i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, może wystąpić zwiększenie ryzyka owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego. Preparat może wydłużać działanie zwiotczające mięśnie niektórych leków, takich jak niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie prążkowane, na przykład pankuronium.

Preparat może nasilić działanie leków zwiększających ciśnienie śródoczne, takich jak atropina i inne leki antycholinergiczne. Może obniżyć skuteczność leków stosowanych w leczeniu zakażeń robakami, takich jak prazykwantel. Podczas jednoczesnego stosowania z lekami stosowanymi w leczeniu malarii lub chorób reumatycznych, w tym chlorokiny, hydroksychlorokiny i meflokiny, preparat może zwiększyć ryzyko chorób mięśni lub serca, takich jak miopatia i kardiomiopatia.

Preparat może osłabić działanie hormonu wzrostu, szczególnie w dużych dawkach i po długotrwałym stosowaniu. Może zmniejszyć wzrost poziomu TSH po podaniu protireliny, która jest hormonem produkowanym przez podwzgórze mózgu. Stosowanie preparatu jednocześnie z lekami hamującymi układ odpornościowy, takimi jak immunosupresanty, może zwiększyć podatność na zakażenia i nasilić przebieg zakażenia, które już istnieje, ale się nie ujawniło.

W przypadku jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, która jest lekiem hamującym odpowiedź immunologiczną organizmu, preparat może zwiększyć stężenie cyklosporyny we krwi i przez to zwiększyć ryzyko napadów drgawkowych. Fluorochinolony, będące grupą antybiotyków, mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia chorób ścięgna, zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna u pacjentów leczonych jednocześnie glikokortykosteroidami.

Preparat może obniżyć skuteczność leków stosowanych w leczeniu miastenii oraz zmniejszać wzrost poziomu tyreotropiny po podaniu protyreliny. Aminoglutetimid, stosowany w leczeniu przeciwnowotworowym, oraz acetazolamid, stosowany między innymi w leczeniu jaskry i padaczki, również mogą wchodzić w interakcje z preparatem. Karbenoksolon, lek stosowany w leczeniu choroby wrzodowej, może nasilać działania niepożądane związane z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej.

Wpływ na badania diagnostyczne:

Glikokortykosteroidy mogą hamować reakcję skóry na testy alergiczne, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników. Należy poinformować lekarza o stosowaniu preparatu przed wykonaniem testów alergicznych.

Szczepienia:

Zasadniczo możliwe jest szczepienie z użyciem szczepionek zawierających zabite drobnoustroje chorobotwórcze. Należy jednak pamiętać, że po podawaniu dużych dawek preparatu może dojść do zmniejszenia skuteczności szczepienia. Nie należy poddawać się szczepieniom żywymi szczepionkami wirusowymi, takimi jak szczepionki przeciwko ospie, odrze czy ospie wietrznej, ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń neurologicznych i nieskuteczności uodpornienia. Szczepienia należy planować około 8 tygodni przed rozpoczęciem terapii lub do 2 tygodni po jej zakończeniu.