Lantus - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Lantus?

Lantus jest produktem leczniczym zawierającym insulinę glargine – zmodyfikowany analog insuliny ludzkiej o przedłużonym czasie działania. Stosowany jest w leczeniu cukrzycy u pacjentów dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku od 2 lat i starszych. Cukrzyca jest chorobą metaboliczną charakteryzującą się niewystarczającym wytwarzaniem insuliny przez organizm, co prowadzi do zaburzeń kontroli stężenia cukru we krwi.

Mechanizm działania insuliny glargine polega na regulowaniu metabolizmu glukozy. Substancja ta zmniejsza stężenie cukru we krwi poprzez pobudzanie obwodowego zużycia glukozy, szczególnie przez mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową. Dodatkowo hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie (glukoneogenezę), wpływa na metabolizm tłuszczy poprzez hamowanie lipolizy w adipocytach oraz hamuje rozpad białek, jednocześnie nasilając ich syntezę.

Lantus należy do insulin długo działających i charakteryzuje się stałym, przedłużonym profilem działania. Po podaniu podskórnym insulina glargine jest neutralizowana w tkance podskórnej, tworząc mikroprecypitat, z którego uwalniane są w sposób ciągły małe ilości substancji czynnej. Zapewnia to utrzymanie na stałym, przewidywalnym poziomie stężenia leku z przedłużonym czasem działania, co pozwala na podawanie produktu raz na dobę.

Produkt może być stosowany zgodnie z zaleceniem lekarza w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. U pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) Lantus stanowi insulinę bazalną, którą można łączyć z insuliną krótko działającą podawaną przed posiłkami. W przypadku cukrzycy typu 2 możliwe jest również skojarzenie z doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Insulina glargine wykazuje stałe i długotrwałe działanie obniżające stężenie cukru we krwi. W badaniach klinicznych wykazano, że czas działania produktu po podaniu podskórnym jest wydłużony w porównaniu do ludzkiej insuliny NPH, a przebieg krzywej przedstawiającej stężenie insuliny we krwi jest równomierny, bez szczytów stężenia. Dłuższy czas działania jest bezpośrednio związany z mniejszą szybkością wchłaniania substancji z tkanki podskórnej.

Wskazania do stosowania obejmują zarówno nowo rozpoznaną cukrzycę, jak i kontynuację leczenia u pacjentów wcześniej stosujących inne preparaty insuliny. Decyzję o włączeniu leku oraz doborze odpowiedniej dawki podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę typ cukrzycy, tryb życia pacjenta, wartości glikemii oraz dotychczasowe leczenie. Ważne jest, aby terapia była prowadzona pod stałym nadzorem medycznym z regularnym monitorowaniem parametrów metabolicznych.

Aktualna ulotka leku Lantus

Jaki jest skład Lantus, jakie substancje zawiera?

Substancją czynną produktu jest insulina glargine. Jeden ml roztworu zawiera 100 jednostek insuliny glargine, co odpowiada 3,64 mg substancji. Insulina glargine jest wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach bakterii Escherichia coli.

Substancje pomocnicze w składzie produktu to:

• cynku chlorek
• metakrezol
• glicerol
• kwas solny (do dostosowania pH)
• sodu wodorotlenek (do dostosowania pH)
• polisorbat 20 (tylko w fiolkach 10 ml)
• woda do wstrzykiwań

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest uznawany za zasadniczo wolny od sodu.

Dostępne postaci farmaceutyczne:

• Fiolka 5 ml – zawiera 500 jednostek insuliny
• Fiolka 10 ml – zawiera 1000 jednostek insuliny
• Wkład 3 ml – zawiera 300 jednostek insuliny
• Wstrzykiwacz SoloStar 3 ml – zawiera 300 jednostek insuliny

Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i podobny do wody. Nie wymaga wstrząsania ani mieszania przed użyciem.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Lantus?

Objawy przedawkowania: Przedawkowanie insuliny może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii, niekiedy długotrwałej i zagrażającej życiu. W wyniku nadmiernego obniżenia stężenia cukru we krwi pacjent może zemdleć lub stracić przytomność. Ciężka hipoglikemia może spowodować uszkodzenie mózgu i zagrażać życiu.

Postępowanie w łagodnej hipoglikemii: Łagodne objawy hipoglikemii można leczyć podając doustnie węglowodany – należy natychmiast spożyć 10-20 g cukru, na przykład glukozy, kostek cukru lub posłodzonego napoju. Sztuczne substancje słodzące oraz pokarmy i napoje słodzone takimi substancjami nie nadają się do leczenia hipoglikemii. Następnie należy spożyć pokarm wykazujący długotrwałe działanie podwyższające stężenie cukru (chleb lub makaron). Może zajść konieczność zmiany dawki, schematu przyjmowania posiłków lub aktywności fizycznej.

Postępowanie w ciężkiej hipoglikemii: W ciężkiej hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami lub zaburzeniami neurologicznymi należy podać domięśniowo lub podskórnie glukagon lub dożylnie stężony roztwór glukozy. Pacjent powinien być obserwowany i otrzymać posiłek zawierający węglowodany, ponieważ hipoglikemia może nawrócić mimo widocznej poprawy klinicznej. Ustąpienie hipoglikemii może przebiegać wolniej ze względu na wydłużone działanie produktu.

Ważne informacje: W przypadku powtórnej hipoglikemii należy przyjąć kolejną porcję 10-20 g cukru. W przypadku trudnej do opanowania lub powtarzającej się hipoglikemii niezbędne jest pilne porozumienie się z lekarzem. Należy poinformować bliskie osoby o sposobie postępowania – w przypadku gdy pacjent nie może połykać lub jest nieprzytomny, należy podać we wstrzyknięciu glukozę lub glukagon.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Lantus – czy mogę spożywać alkohol?

Spożywanie alkoholu: W wyniku spożycia alkoholu stężenie cukru we krwi może albo zwiększyć się, albo zmniejszyć. Alkohol może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie hipoglikemizujące insuliny. Szczególnie niebezpieczne jest spożycie alkoholu w przypadku spożycia zbyt małej ilości pokarmu, co może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii.

Ogólne zasady żywieniowe: Przestrzeganie przez pacjenta zaleceń dotyczących diety ma podstawowe znaczenie dla kontroli cukrzycy. Należy przyjmować dostateczną ilość węglowodanów – pacjenci z cukrzycą typu 1 powinni regularnie przyjmować węglowodany i kontynuować leczenie insuliną. W przypadku spożycia zbyt małej ilości pokarmu stężenie cukru we krwi może się obniżyć (hipoglikemia).

Czynniki wpływające na zapotrzebowanie na insulinę związane z dietą:

• Nieprzestrzeganie zasad dotyczących przyjmowania posiłków – zwiększa ryzyko hipoglikemii
• Opuszczenie posiłku – zwiększa ryzyko hipoglikemii
• Posiłek niedostatecznie obfity lub zawierający mniejszą niż zwykle ilość węglowodanów – zwiększa ryzyko hipoglikemii
• Utrata węglowodanów z powodu wymiotów lub biegunki – zwiększa ryzyko hipoglikemii

W przypadku współistniejących chorób, jeśli pacjent spożywa tylko niewielkie ilości pokarmów lub w ogóle nie przyjmuje pokarmów (ma wymioty), powinien przyjmować regularnie chociażby małe ilości węglowodanów, jako że nie wolno całkowicie zrezygnować z podawania insuliny. Zmiana diety może wymagać weryfikacji dawki insuliny.

Czy można stosować Lantus w okresie ciąży i karmienia piersią?

Stosowanie w ciąży: Dotychczas nie ma danych klinicznych dotyczących zastosowania produktu u kobiet w ciąży w kontrolowanych badaniach klinicznych. Dane otrzymane z dużej liczby (ponad 1000 kobiet) zastosowań w ciąży wskazują, że insulina glargine nie wywyołuje specyficznych działań niepożądanych na ciążę oraz nie wywołuje specyficznych wad rozwojowych i nie działa szkodliwie na płód lub noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego działania na płodność.

Jeśli wymaga tego stan kliniczny, można rozważyć stosowanie produktu w okresie ciąży. Należy poinformować lekarza o zamiarze zajścia w ciążę lub o istniejącej już ciąży. W okresie ciąży i po porodzie może zaistnieć konieczność zmiany dawki insuliny. Szczególnie staranna kontrola cukrzycy i zapobieganie wystąpieniu hipoglikemii może mieć duże znaczenie dla zdrowia dziecka.

Zmiany dawkowania podczas ciąży:

• W pierwszym trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę ulega na ogół zmniejszeniu
• W drugim i trzecim trymestrze zapotrzebowanie na insulinę wzrasta
• Bezpośrednio po porodzie zapotrzebowanie na insulinę szybko maleje (wzrasta ryzyko wystąpienia hipoglikemii)

Duże znaczenie ma dokładna kontrola poziomu glukozy we krwi w okresie ciąży.

Karmienie piersią: Nie wiadomo, czy insulina glargine przenika do mleka matki. Nie należy spodziewać się działania na metabolizm połkniętej insuliny glargine u karmionych piersią noworodków lub dzieci, ponieważ insulina glargine jako białko jest trawiona w przewodzie pokarmowym do aminokwasów. U kobiet karmiących piersią dawkowanie insuliny i dieta mogą wymagać zmian. Należy porozumieć się z lekarzem, ponieważ może wystąpić konieczność zmiany diety i dawek insuliny.

Wpływ na płodność: Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich szkodliwych działań na płodność.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)