Skutki uboczne Vantobra

Jak każdy lek, Vantobra może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W kontrolowanych badaniach klinicznych najczęstszymi działaniami niepożądanymi u pacjentów z mukowiscydozą były kaszel i dysfonia (zmiana głosu, chrypka).

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i wymagają natychmiastowej interwencji lekarskiej:

• Skurcz oskrzeli – ucisk w klatce piersiowej z trudnościami w oddychaniu (rzadko: u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów)
• Reakcje alergiczne, w tym pokrzywka i swędzenie (bardzo rzadko: u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów)

W razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Działania niepożądane występujące niezbyt często (u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):

• duszność
• dysfonia (chrypka)
• zapalenie gardła
• kaszel

Działania niepożądane występujące rzadko (u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):

• zapalenie krtani
• utrata głosu (bezgłos)
• ból głowy, osłabienie
• krwawienie z nosa, wodnista wydzielina z nosa
• szumy uszne (zwykle przemijające), utrata słuchu, zawroty głowy
• odkrztuszanie krwi, wytwarzanie większej ilości plwociny niż zwykle
• dyskomfort w klatce piersiowej, astma, gorączka
• zaburzenia smaku, nudności, owrzodzenia jamy ustnej, wymioty, utrata apetytu
• wysypka
• ból w klatce piersiowej lub uogólniony ból
• pogorszenie wyników badań czynności płuc

Działania niepożądane występujące bardzo rzadko (u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):

• zakażenia grzybicze jamy ustnej lub gardła (np. kandydoza, pleśniawki)
• obrzęk węzłów chłonnych
• senność
• ból ucha, zaburzenia dotyczące ucha
• hiperwentylacja, mała zawartość tlenu we krwi, zapalenie zatok przynosowych
• biegunka, ból brzucha
• pokrzywka, swędzenie
• ból pleców
• ogólne złe samopoczucie

U pacjentów z mukowiscydozą występuje wiele objawów podstawowej choroby. Mogą one w dalszym ciągu pojawiać się podczas stosowania leku Vantobra, ale nie powinny występować tak często ani w takim nasileniu jak przed leczeniem. W przypadku wrażenia, że podczas terapii nastąpiło pogorszenie podstawowej choroby płuc, należy natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.

Ototoksyczność: W badaniach prowadzonych metodą otwartej próby oraz w okresie po wprowadzeniu do obrotu u niektórych pacjentów z długotrwałym wcześniejszym lub jednoczesnym dożylnym stosowaniem aminoglikozydów wystąpiła utrata słuchu. Lekarze powinni wziąć pod uwagę ryzyko toksycznego działania aminoglikozydów na narząd przedsionkowy i ślimakowy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka.