Interakcje Selincro z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji typu lek-lek in vivo, jednak na podstawie badań in vitro nie należy spodziewać się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez najczęstsze enzymy cytochromu CYP450, enzym UGT bądź transportery błonowe.

Należy całkowicie unikać jednoczesnego stosowania preparatu z lekami zawierającymi opioidy, takimi jak:

• opioidowe leki przeciwbólowe (morfina, oksykodon i inne)
• opioidy stosowane w leczeniu substytucyjnym agonistami receptorów opioidowych (metadon) lub częściowi agoniści (buprenorfina)
• niektóre leki na kaszel i przeziębienie zawierające opioidy
• niektóre leki przeciwbiegunkowe

Nalmefen jest antagonistą receptorów opioidowych, dlatego osłabia lub całkowicie blokuje działanie leków opioidowych. W sytuacjach nagłych, gdy pacjentowi przyjmującemu nalmefen muszą być podane opioidy, ilość opioidu koniecznego dla uzyskania pożądanego działania może być większa niż zazwyczaj. Należy wówczas ściśle monitorować pacjenta pod kątem objawów depresji oddechowej lub innych działań niepożądanych. Jeśli konieczne jest podanie opioidów w nagłym wypadku, dawka musi zawsze być ustalana indywidualnie, a w razie konieczności podania wyjątkowo dużych dawek niezbędna jest ścisła obserwacja pacjenta.

Zaleca się czasowe przerwanie stosowania preparatu na 1 tydzień przed spodziewanym zastosowaniem opioidów, na przykład jeśli mogą być podane opioidowe leki przeciwbólowe przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Lekarz przepisujący lek powinien doradzić pacjentowi, że jeśli zajdzie konieczność zastosowania opioidów, pacjent powinien poinformować personel medyczny o ostatnim przyjęciu preparatu.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami enzymu UGT2B7, takimi jak:

• diklofenak (lek przeciwzapalny stosowany w leczeniu bólów mięśni)
• flukonazol (lek stosowany w leczeniu niektórych rodzajów grzybic)
• octan medroksyprogesteronu
• kwas meklofenamowy

Jednoczesne podawanie tych leków może spowodować istotne zwiększenie ekspozycji na nalmefen. Jest to mało prawdopodobne, by stanowiło problem podczas sporadycznego stosowania, jednak rozpoczynając długotrwałe jednoczesne leczenie silnym inhibitorem UGT2B7 nie można wykluczyć ryzyka zwiększenia ekspozycji na nalmefen.

Z kolei jednoczesne podawanie induktorów UGT, takich jak deksametazon, fenobarbital, ryfampicyna czy omeprazol, może prowadzić do wystąpienia subterapeutycznych stężeń nalmefenu w osoczu, co zmniejsza skuteczność leczenia.

Brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych typu lek-lek pomiędzy nalmefenem a alkoholem. Wydaje się, że po podaniu nalmefenu występuje nieznaczne upośledzenie zdolności poznawczych i psychomotorycznych, jednak działanie nalmefenu i alkoholu po jednoczesnym podaniu nie było silniejsze niż suma ich działań, gdy każda z tych substancji była podawana oddzielnie.