Tarcefoksym - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Tarcefoksym?

Tarcefoksym to lek antybiotykowy z grupy cefalosporyn III generacji zawierający cefotaksym jako substancję czynną. Wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii. Mechanizm ten polega na blokowaniu aktywności transpeptydazy, co uniemożliwia tworzenie wiązań pomiędzy pentapeptydami mukopolisacharydu ściany komórkowej. W konsekwencji dochodzi do aktywacji hydrolaz komórkowych bakterii i ich lizy. Cefotaksym charakteryzuje się szerokim spektrum działania obejmującym zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne.

Lek znajduje zastosowanie w leczeniu ciężkich zakażeń dolnych dróg oddechowych, w tym ostrego i przewlekłego zapalenia oskrzeli, bakteryjnego zapalenia płuc oraz ropnia płuc. W zakresie układu moczowego stosowany jest w przypadku ostrego i przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, zapalenia pęcherza oraz bezobjawowego bakteriomoczu. Cefotaksym wykazuje skuteczność wobec niepowikłanej rzeżączki, szczególnie u pacjentów z uczuleniem na penicyliny lub w przypadku oporności bakterii, w tym szczepów Neisseria gonorrhoeae wytwarzających penicylinazę.

Preparat jest również wskazany w zakażeniach położniczo-ginekologicznych oraz zakażeniach narządów jamy brzusznej, takich jak zapalenie otrzewnej. Stosuje się go w terapii zakażeń skóry i tkanek miękkich, obejmujących zapalenie tkanki łącznej i zakażenia ran. W przypadkach zakażeń kości i szpiku, takich jak zapalenie szpiku czy septyczne zapalenie stawów, cefotaksym stanowi opcję terapeutyczną. Ze względu na dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego w stanie zapalnym, lek jest stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Zapobiegawcze zastosowanie Tarcefoksym obejmuje profilaktykę antybiotykową przed zabiegami chirurgicznymi, szczególnie w obrębie jamy brzusznej, przewodu pokarmowego i dróg moczowo-płciowych. Podaje się go również podczas cięcia cesarskiego, gdy istnieje zwiększone ryzyko zakażenia bakteryjnego. Wrażliwość na cefotaksym wykazują liczne bakterie, w tym: Staphylococcus aureus (szczepy wytwarzające i niewytwarzające β-laktamazy), Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae (również szczepy oporne na ampicylinę), Klebsiella spp., Proteus spp., Serratia spp. oraz bakterie beztlenowe, w tym niektóre szczepy Bacteroides fragilis.

Przy podawaniu cefotaksymu należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Ważne jest przeprowadzenie wywiadu dotyczącego uprzednio występujących reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne antybiotyki beta-laktamowe przed rozpoczęciem terapii. Decyzja o zastosowaniu leku powinna uwzględniać lokalny wzorzec oporności bakterii oraz wyniki badań mikrobiologicznych określających wrażliwość drobnoustroju wywołującego zakażenie.

Aktualna ulotka leku Tarcefoksym

Jaki jest skład Tarcefoksym, jakie substancje zawiera?

Substancja czynna: cefotaksym w postaci soli sodowej cefotaksymu.

Fiolka o mocy 1 g zawiera 1 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci soli sodowej. Produkt ten zawiera również 48 mg sodu (2,1 mmol) na fiolkę, co odpowiada 2,4% zalecanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Fiolka o mocy 2 g zawiera 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci soli sodowej. Produkt ten zawiera 96 mg sodu (4,8% zalecanej dobowej dawki sodu) na fiolkę.

Biorąc pod uwagę schemat dawkowania, maksymalna ilość sodu, która może zostać podana pacjentowi w maksymalnej dawce dobowej wynosi 576 mg, co odpowiada 28,8% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Należy to uwzględnić u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek oraz u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Preparat nie zawiera substancji pomocniczych. Postać farmaceutyczna to biały lub jasnożółty proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (moc 1 g) lub do wstrzykiwań i infuzji (moc 2 g).

Co zrobić w przypadku przedawkowania Tarcefoksym?

W wyniku przedawkowania leku mogą pojawić się nasilone działania niepożądane. U pacjentów z niewydolnością nerek zwiększa się ryzyko wystąpienia przemijającej encefalopatii. W razie przedawkowania należy przerwać podawanie leku, monitorować podstawowe czynności życiowe i w razie konieczności wdrożyć odpowiednie postępowanie objawowe.

Lek może być usuwany z organizmu poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową. Ponieważ Tarcefoksym będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę w warunkach kontrolowanych, sytuacja przedawkowania jest mało prawdopodobna. Jeśli jednak pacjent sądzi, że podano mu zbyt dużą dawkę leku, powinien niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Tarcefoksym – czy mogę spożywać alkohol?

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Ważne jest, aby lek był stosowany zgodnie z zalecanym cyklem leczenia. Nie należy przerywać leczenia dlatego, że pacjent poczuł się lepiej – jeśli cykl leczenia zostanie przerwany zbyt wcześnie, zakażenie może nawrócić.

W dokumentacji produktu nie zawarto szczegółowych informacji dotyczących interakcji z pokarmem lub alkoholem. Niemniej jednak, ze względu na postać parenteralną leku (wstrzykiwania, infuzje), kwestie związane z jednoczesnym spożywaniem posiłków nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Nie stwierdzono również specyficznych ograniczeń dietetycznych podczas stosowania cefotaksymu, z wyjątkiem uwagi dotyczącej zawartości sodu w preparacie.

Ze względu na zawartość sodu (48 mg w fiolce 1 g, 96 mg w fiolce 2 g), należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie oraz u osób ze zmniejszoną czynnością nerek. Maksymalna dawka dobowa może dostarczyć do 576 mg sodu, co stanowi 28,8% zalecanej maksymalnej dobowej dawki.

Czy można stosować Tarcefoksym w okresie ciąży i karmienia piersią?

Ciąża: Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód. Z uwagi na brak badań dotyczących stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży, może on być stosowany podczas ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jedynie po dokładnym rozważeniu przez lekarza prowadzącego korzyści i ryzyka, jakie daje zastosowanie leku.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub przypuszcza, że może być w ciąży, powinna unikać stosowania leku, chyba że lekarz uzna zastosowanie leku za bezwzględnie konieczne. Decyzja o rozpoczęciu terapii powinna uwzględniać potencjalne korzyści dla matki w relacji do możliwego ryzyka dla płodu.

Karmienie piersią: Niewielkie ilości cefotaksymu przenikają do mleka kobiet karmiących. Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna zachować dużą ostrożność. Lek może być podawany kobietom karmiącym piersią jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Należy obserwować karmione dziecko pod kątem możliwych działań niepożądanych.

Płodność: Brak danych dotyczących wpływu cefotaksymu na płodność u ludzi. Badania przedkliniczne, które obejmowały podawanie wielokrotnie większych dawek cefotaksymu od przeciętnych dawek stosowanych u ludzi, nie wykazały teratogennego działania leku. Cefotaksym nie wykazywał również właściwości mutagennych w teście Ames'a i teście jąderkowym.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)