Interakcje Zeffix z innymi lekami

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, w tym o lekach pochodzenia roślinnego oraz o produktach kupionych bez recepty. Jeśli pacjent rozpoczyna stosowanie nowego leku podczas stosowania preparatu Zeffix, należy pamiętać, aby poinformować o tym lekarza lub farmaceutę.

Prawdopodobieństwo interakcji metabolicznych lamiwudyny jest niewielkie z powodu ograniczonego metabolizmu w wątrobie, niewielkiego wiązania się z białkami osocza oraz prawie całkowitego wydalania przez nerki w niezmienionej postaci. Lamiwudyna jest w większości wydalana poprzez układ aktywnego transportu kationów organicznych. Możliwość interakcji z innymi, jednocześnie stosowanymi lekami, należy brać pod uwagę szczególnie w przypadku substancji, które są również głównie wydalane poprzez aktywny transport kationów organicznych.

Następujących leków nie należy stosować z lekiem Zeffix:

• Leki zawierające sorbitol lub inne alkohole cukrowe (takie jak ksylitol, mannitol, laktytol lub maltytol) – szczególnie w przypadku długotrwałego stosowania. Podanie roztworu sorbitolu jednocześnie z lamiwudyną spowodowało zależne od dawki zmniejszenie ekspozycji na lamiwudynę (AUC) o 14-36% oraz wartości Cmax o 28-55%
• Inne leki zawierające lamiwudynę stosowane w leczeniu zakażenia HIV (czasami nazywanym wirusem AIDS)
• Emtrycytabina stosowana w leczeniu zakażenia HIV lub wirusem zapalenia wątroby typu B – ze względu na podobieństwo strukturalne
• Kladrybina stosowana w leczeniu białaczki włochatokomórkowej – lamiwudyna hamuje in vitro wewnątrzkomórkową fosforylację kladrybiny, co w warunkach klinicznych może prowadzić do utraty skuteczności kladrybiny stosowanej w skojarzeniu

Trimetoprim w skojarzeniu z sulfametoksazolem (kotrimoksazol): Podawanie trimetoprimu i sulfametoksazolu w dawce 160 mg/800 mg powoduje zwiększenie stężenia lamiwudyny w surowicy o około 40%. Lamiwudyna nie wykazuje wpływu na farmakokinetykę trimetoprimu i sulfametoksazolu. Jednak dopóki u pacjenta nie wystąpią objawy zaburzenia czynności nerek, nie jest konieczne dostosowanie dawkowania lamiwudyny.

Zydowudyna: Obserwowano umiarkowane (28%) zwiększenie stężenia maksymalnego (Cmax) zydowudyny w przypadku jednoczesnego jej podawania z lamiwudyną, jednakże ogólna ekspozycja (AUC) nie była istotnie zwiększona. Zydowudyna nie wykazywała wpływu na farmakokinetykę lamiwudyny.

Interferon alfa: Lamiwudyna nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych z interferonem alfa, gdy oba leki są stosowane jednocześnie.

Leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna A): Nie obserwowano klinicznie istotnych niepożądanych interakcji u pacjentów przyjmujących lamiwudynę jednocześnie ze zwykle stosowanymi lekami immunosupresyjnymi. Jednakże formalne badania dotyczące interakcji nie były przeprowadzane.

Inne substancje: Nie wydaje się, aby substancje wydalane głównie w wyniku transportu anionów organicznych lub w wyniku przesączania kłębuszkowego stanowiły ryzyko wystąpienia istotnych interakcji z lamiwudyną. Inne leki, takie jak ranitydyna i cymetydyna, są wydalane jedynie częściowo przez układ aktywnego transportu kationów organicznych i dlatego nie wykazują interakcji z lamiwudyną.

Pacjenci zakażeni HIV: U pacjentów z jednocześnie występującym zakażeniem HIV, aktualnie stosujących bądź planujących zastosowanie skojarzonego schematu leczenia przeciwretrowirusowego obejmującego lamiwudynę, należy stosować dawkę lamiwudyny zalecaną w przypadku zakażenia HIV (zazwyczaj 150 mg 2 razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi), a nie dawkę 100 mg stosowaną w leczeniu zapalenia wątroby typu B.