Interakcje Tensart z innymi lekami
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Walsartan |
| Postać farmaceutyczna | Tabletki powlekane |
| Podmiot odpowiedzialny | Egis Pharmaceuticals PLC |
| Kod ATC | C09CA03 |
| Procedura | MRP |
| Kategorie |
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Stosowanie niektórych innych leków podczas przyjmowania walsartanu może mieć wpływ na leczenie, dlatego lekarz prowadzący może być zmuszony do zmiany dawki lub zastosowania innych środków ostrożności.
Nie należy stosować leku jednocześnie z:
- inhibitorami ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą
- aliskirem – dotyczy to szczególnie pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
Szczególną ostrożność należy zachować podczas równoczesnego stosowania z:
- inhibitorami ACE w połączeniu z antagonistami receptorów mineralokortykoidowych (na przykład spironolakton, eplerenon) lub beta-adrenolitykami (na przykład metoprolol) – dotyczy pacjentów leczonych z powodu niewydolności serca
- innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, szczególnie lekami moczopędnymi (diuretykami)
- lekami, które zwiększają stężenie potasu we krwi – są to suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna
- niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) – pewne typy leków przeciwbólowych
- niektórymi antybiotykami (z grupy ryfamycyn), cyklosporyną (lek stosowany aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu) lub rytonawirem (lek przeciwretrowirusowy stosowany w leczeniu zakażenia HIV/AIDS) – leki te mogą nasilać działanie walsartanu
- litem (lek stosowany w leczeniu pewnych zaburzeń psychicznych)
W przypadku leczenia po zawale serca nie zaleca się skojarzenia z inhibitorami ACE. W przypadku leczenia niewydolności serca nie zaleca się stosowania leku jednocześnie z inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne. Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (na przykład potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.
