Interakcje Sterofundin ISO z innymi lekami

Sterofundin ISO może wchodzić w interakcje z różnymi grupami leków, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym lekach wydawanych bez recepty, suplementach diety i preparatach ziołowych.

Leki zatrzymujące sód i wodę: Stosowanie preparatu równocześnie z hormonami steroidowymi lub karbenoksolonem (substancja o działaniu przeciwwrzodowym) może prowadzić do zwiększenia zawartości wody w organizmie i wzrostu stężenia sodu we krwi. Może to skutkować obrzękami, wzrostem ciśnienia tętniczego krwi i przeciążeniem układu krążenia.

Leki wpływające na stężenie potasu:

• Suksametonium (lek zwiotczający mięśnie stosowany w znieczuleniu)
• Leki moczopędne oszczędzające potas: amiloryd, spironolakton, triamteren
• Leki immunosupresyjne: takrolimus, cyklosporyna (stosowane po przeszczepieniach narządów)

Łączenie preparatu z wymienionymi lekami może prowadzić do hiperkaliemii (nadmiaru potasu we krwi), co niekorzystnie wpływa na czynność serca i może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Glikozydy naparstnicy: Preparaty naparstnicy, takie jak digoksyna, stosowane w leczeniu niewydolności serca, działają silniej, gdy stężenie wapnia we krwi wzrośnie. Może to prowadzić do objawów przedawkowania digoksyny, w tym nieregularnego rytmu serca, nudności, wymiotów i zaburzeń widzenia. Podczas stosowania preparatu Sterofundin ISO u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi lekarz może dostosować dawkę digoksyny i monitorować jej stężenie we krwi.

Witamina D: Równoczesne stosowanie witaminy D może prowadzić do zwiększenia wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego i wzrostu jego stężenia we krwi (hiperkalcemia), co może nasilać działanie glikozydów nasercowych.

Mieszanie z innymi lekami: Niektórych leków nie wolno mieszać z preparatem Sterofundin ISO w jednym pojemniku infuzyjnym. Lekarz może dodawać inne leki do roztworu tylko wtedy, gdy ma pewność co do ich zgodności farmaceutycznej i chemicznej. Niewłaściwe mieszanie leków może prowadzić do wytrącenia osadu, utraty aktywności substancji czynnych lub powstawania substancji toksycznych.

Lekarz prowadzący terapię jest świadomy potencjalnych interakcji i zwraca uwagę na prawidłowe dawkowanie oraz monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, aby zapewnić bezpieczeństwo leczenia.