Skutki uboczne Paroxetine Aurovitas

Jak każdy lek, Paroxetine Aurovitas może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Działania niepożądane częściej pojawiają się w pierwszych tygodniach leczenia i zwykle zmniejszają się wraz z kontynuacją terapii.

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób):

• nudności (przyjmowanie leku rano podczas posiłku zmniejsza to ryzyko)
• zaburzenia seksualne – zmiana popędu seksualnego, brak orgazmu, u mężczyzn zaburzenia wzwodu i wytrysku

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

• zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi
• brak apetytu
• zaburzenia snu (bezsenność) lub uczucie senności
• nietypowe marzenia senne, w tym koszmary nocne
• zawroty głowy lub drżenia
• ból głowy
• trudności z koncentracją
• uczucie pobudzenia
• uczucie nadmiernego osłabienia
• zaburzenia ostrości widzenia
• ziewanie, suchość jamy ustnej
• biegunka lub zaparcie
• wymioty
• zwiększenie masy ciała
• pocenie się

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

• krótkotrwałe zmiany ciśnienia krwi powodujące zawroty głowy lub zasłabnięcie przy nagłej zmianie pozycji
• szybsze niż zazwyczaj bicie serca
• trudności w poruszaniu się, sztywność, drżenie lub nieprawidłowe ruchy ust i języka
• rozszerzenie źrenic
• wysypki i świąd
• uczucie dezorientacji
• omamy (dziwne obrazy lub dźwięki)
• problemy z oddawaniem moczu – zatrzymanie moczu lub nietrzymanie moczu
• u pacjentów z cukrzycą pogorszenie kontroli glikemii
• zmniejszenie liczby białych krwinek
• nietypowe siniaki lub krwawienia (wymaga kontaktu z lekarzem)

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1 000 osób):

• napady padaczkowe/drgawki (wymaga kontaktu z lekarzem)
• akatyzja – niepokój ruchowy, niemożność nieruchomego siedzenia lub stania (wymaga kontaktu z lekarzem)
• obniżone stężenie sodu we krwi – objawy: zmęczenie, osłabienie, ból i sztywność mięśni, brak koordynacji, dezorientacja (wymaga kontaktu z lekarzem)
• nieprawidłowe wytwarzanie mleka w gruczołach sutkowych
• powolne bicie serca
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
• napady lęku
• mania (nadmierna aktywność, gonitwa myśli)
• depersonalizacja (poczucie niepewności co do własnej osoby)
• uczucie lęku
• zespół niespokojnych nóg
• bóle stawów lub mięśni
• wzrost stężenia prolaktyny we krwi
• zaburzenia miesiączkowania

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób):

• ciężkie reakcje alergiczne – wysypka, obrzęk powiek, twarzy, warg, jamy ustnej lub języka, trudności w oddychaniu lub przełykaniu, utrata przytomności (wymaga natychmiastowej pomocy medycznej)
• zespół serotoninowy lub złośliwy zespół neuroleptyczny – silne pobudzenie, dezorientacja, niepokój, gorączka, pocenie się, drżenia, sztywność mięśni, szybkie bicie serca, utrata przytomności (wymaga natychmiastowego kontaktu z lekarzem)
• ostra jaskra – bolesność oczu, zaburzenia widzenia (wymaga kontaktu z lekarzem)
• rumień wielopostaciowy
• zespół Stevensa-Johnsona
• martwica toksyczno-rozpływna naskórka
• żółtaczka spowodowana zaburzeniami czynności wątroby
• zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
• zatrzymanie płynów prowadzące do obrzęków
• nadwrażliwość na światło
• bolesny, nieustępujący wzwód prącia
• zmniejszenie liczby płytek krwi

Częstość nieznana:

• myśli samobójcze lub o samouszkodzeniu (wymaga natychmiastowego kontaktu z lekarzem)
• agresja
• ciężki krwotok poporodowy u kobiet w ciąży
• zapalenie okrężnicy powodujące biegunkę
• zgrzytanie zębami

U niektórych pacjentów może wystąpić szum uszny (brzęczenie, syczenie, gwizdy lub dzwonienie w uszach). Obserwowano również zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących leki z tej grupy.

Objawy u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat: U tej grupy wiekowej częściej występują: zwiększona częstość myśli samobójczych i prób samobójczych, umyślne samookaleczenie, wrogość, agresja, utrata apetytu, drżenia, nadmierne pocenie się, nadaktywność, pobudzenie, chwiejność emocjonalna oraz nietypowe siniaki lub krwawienia.

Leki z grupy SSRI/SNRI mogą powodować objawy zaburzeń seksualnych, które w niektórych przypadkach utrzymują się po zaprzestaniu leczenia.