Interakcje Multibic bezpotasowy z innymi lekami
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Chlorek sodu, Dwuwodny chlorek wapnia, Glukoza jednowodna, Sześciowodny chlorek magnezu, Wodorowęglan sodu |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do hemodializy / do hemofiltracji |
| Podmiot odpowiedzialny | Fresenius Medical Care Deutschland GmbH |
| Kod ATC | B05ZB |
| Procedura | MRP |
| Kategorie |
Z jakimi lekami nie łączyć Multibic bezpotasowy?
Stosowanie Multibic bezpotasowy może wpływać na działanie innych leków przyjmowanych przez pacjenta, a inne leki mogą z kolei oddziaływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii nerkozastępczej. Lekarz prowadzący powinien być informowany o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta – zarówno stosowanych na receptę, jak i dostępnych bez recepty, a także o suplementach diety i preparatach ziołowych.
Znane i istotne klinicznie interakcje obejmują:
- Glikozydy naparstnicy (np. digoksyna, stosowana w chorobach serca) – terapia nerkozastępcza może nasilać toksyczne działanie tych leków, szczególnie w kontekście zmian stężenia elektrolitów (zwłaszcza potasu) podczas zabiegu. Wymaga to ścisłego monitorowania stężenia leku we krwi.
- Leki stosowane w żywieniu parenteralnym (dożylne preparaty odżywcze, roztwory elektrolitów, emulsje tłuszczowe) – jednoczesne stosowanie wymaga uwzględnienia ich wpływu na stężenia elektrolitów i bilans płynowy pacjenta, aby uniknąć kumulacji lub niedoboru określonych składników.
- Inne leki podawane dożylnie w ramach terapii infuzyjnej – ich stężenie we krwi może ulec obniżeniu na skutek eliminacji przez błonę hemofiltru. W takich przypadkach może być konieczna modyfikacja dawkowania tych leków.
Zjawisko eliminacji leków przez membranę hemofiltru dotyczy wielu substancji, w tym antybiotyków, leków przeciwzakrzepowych i innych preparatów stosowanych na oddziale intensywnej terapii. Lekarz prowadzący każdorazowo ocenia, czy w trakcie terapii nerkozastępczej konieczna jest modyfikacja dawek stosowanych leków, opierając się na wynikach oznaczeń ich stężeń we krwi oraz obserwacji klinicznej pacjenta.
