Interakcje Aminoplasmal 15% z innymi lekami

Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaAcetylocysteina, Arginina, Glicyna, Histydyna, Kwas asparaginowy, Kwas glutaminowy, L-alanina, L-fenyloalanina, L-izoleucyna, L-leucyna, L-metionina, L-prolina, L-seryna, L-treonina, L-tryptofan, L-tyrozyna, L-walina, Lizyna
Postać farmaceutycznaPreparat złożony
Podmiot odpowiedzialnyB. Braun Melsungen AG
Kod ATCB05BA01
ProceduraMRP
Kategorie

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Jest to szczególnie istotne w kontekście żywienia pozajelitowego, które jest złożoną terapią wymagającą precyzyjnego dostosowania składu i dawkowania.

Aminoplasmal 15% jest preparatem podstawowym żywienia pozajelitowego, który w praktyce klinicznej jest łączony z innymi składnikami odżywczymi. W ramach kompleksowego żywienia pozajelitowego pacjent otrzymuje również:

  • Roztwory węglowodanów (glukoza)
  • Emulsje lipidowe (tłuszcze)
  • Elektrolity (sód, potas, wapń, magnez, fosforany)
  • Pierwiastki śladowe (cynk, miedź, selen, mangan itp.)
  • Witaminy (rozpuszczalne w wodzie i tłuszczach)
  • W razie potrzeby – niezbędne kwasy tłuszczowe

Preparat powinien być mieszany z innymi roztworami do podawania dożylnego tylko po uprzednim potwierdzeniu zgodności farmaceutycznej i chemicznej. Producent może dostarczyć dane dotyczące zgodności z różnymi dodawanymi substancjami oraz odpowiednich okresów ważności takich mieszanin. Mieszanie preparatów musi odbywać się w warunkach ścisłej aseptyki, ponieważ mieszanina składników odżywczych stanowi doskonałe podłoże dla wzrostu drobnoustrojów.

Jeśli pacjent ma niedobór potasu, sodu lub innych elektrolitów, otrzyma odpowiednie dawki tych substancji przed rozpoczęciem lub w trakcie żywienia pozajelitowego. Lekarz będzie dokładnie monitorował stężenie elektrolitów, równowagę kwasowo-zasadową, stężenie glukozy i białka we krwi oraz funkcje wątroby i nerek, dostosowując skład infuzji do aktualnych potrzeb pacjenta.