Dawkowanie Suboxone - jak stosować?

Środki ostrożności przed rozpoczęciem terapii

Przed wprowadzeniem leczenia konieczna jest ocena typu uzależnienia opioidowego – czy dotyczy ono opioidu krótko czy długo działającego, jaki upłynął czas od ostatniego użycia oraz jaki jest stopień uzależnienia. Rozpoczęcie podawania preparatu wymaga obecności obiektywnych, wyraźnych objawów zespołu abstynencyjnego, potwierdzonych oceną w skali klinicznej.

• U pacjentów uzależnionych od heroiny lub krótko działających opioidów pierwszą dawkę należy przyjąć po pojawieniu się objawów abstynencyjnych, jednak nie wcześniej niż 6 godzin po ostatnim użyciu opioidów.
• U pacjentów przyjmujących metadon przed rozpoczęciem terapii należy zmniejszyć dawkę metadonu do maksymalnie 30 mg na dobę. Pierwszą dawkę preparatu należy przyjąć po wystąpieniu objawów abstynencyjnych, jednak nie wcześniej niż 24 godziny po ostatnim przyjęciu metadonu.

Dawkowanie tabletek podjęzykowych

Leczenie początkowe: Zalecana dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 15. roku życia wynosi 4 mg buprenorfiny z 1 mg naloksonu. Dawkę tę można powtórzyć do maksymalnej dawki 12 mg buprenorfiny z 3 mg naloksonu w pierwszym dniu leczenia, aby zminimalizować objawy abstynencyjne i utrzymać pacjenta przy terapii. Na początku zalecany jest codzienny nadzór nad dawkowaniem, aby upewnić się, że tabletka jest prawidłowo umieszczana podjęzykowo.

Stabilizacja i leczenie podtrzymujące: Po pierwszym dniu konieczne jest szybkie ustabilizowanie odpowiedniej dawki podtrzymującej przez jej dostosowywanie, aż do osiągnięcia dawki hamującej objawy zespołu abstynencyjnego. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 24 mg buprenorfiny. Podczas leczenia podtrzymującego może być konieczne okresowe dostosowywanie dawki w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby pacjenta.

Dawkowanie rzadziej niż raz na dobę: Po osiągnięciu stabilizacji częstość dawkowania można zmniejszyć, podając co drugi dzień dwukrotność dobranej dawki dobowej. U niektórych pacjentów można zmniejszyć częstość dawkowania do 3 razy w tygodniu, przy czym dawka w poniedziałek i środę powinna być dwa razy większa od dobowej, a dawka w piątek trzy razy większa. Jednak dawka w ciągu jednego dnia nie powinna przekroczyć 24 mg buprenorfiny.

Zmniejszenie dawki i zakończenie leczenia: Po osiągnięciu stabilizacji, jeśli pacjent wyrazi zgodę, dawkę można stopniowo zmniejszać do mniejszej dawki podtrzymującej. W niektórych przypadkach leczenie można przerwać. Dostępność tabletek w dawkach 2 mg/0,5 mg i 8 mg/2 mg umożliwia stopniowe zmniejszanie dawki. Pacjentów należy monitorować po zakończeniu leczenia z powodu ryzyka nawrotu uzależnienia.

Sposób podawania tabletek: Tabletkę należy umieścić pod językiem i pozostawić do całkowitego rozpuszczenia, co może trwać 5-10 minut. Pacjenci nie powinni przełykać ani spożywać jedzenia lub picia do czasu całkowitego rozpuszczenia tabletki. Nie wolno rozgryzać ani połykać tabletek, ponieważ preparat nie będzie wtedy działać. W celu uzyskania pożądanej dawki można łączyć kilka tabletek o różnej mocy, które można przyjąć jednocześnie lub w dwóch porcjach.

Dawkowanie lamelek podjęzykowych

Leczenie początkowe: Zalecana dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 15. roku życia to dwie lamelki 2 mg/0,5 mg lub jedna lamelka 4 mg/1 mg. W zależności od potrzeb dawkę można powtarzać do dwóch razy w pierwszym dniu leczenia, do maksymalnej dawki 12 mg buprenorfiny z 3 mg naloksonu.

Droga podania w fazie wprowadzenia leczenia: W czasie wprowadzania leczenia zalecane jest podanie podjęzykowe. Pozwala to zminimalizować ekspozycję na nalokson i zmniejszyć ryzyko wywołania objawów abstynencyjnych, ponieważ ekspozycja na nalokson jest nieco większa po podaniu podpoliczkowym.

Stabilizacja i leczenie podtrzymujące: Schemat dawkowania oraz maksymalne dawki są analogiczne jak w przypadku tabletek podjęzykowych. Podczas leczenia podtrzymującego lamelkę można podawać zarówno podjęzykowo, jak i podpoliczkowo.

Zmiana drogi podania: Ekspozycja ogólnoustrojowa na buprenorfinę przy podaniu podjęzykowym i podpoliczkowym lamelki jest zbliżona, dlatego po zakończeniu wprowadzania leczenia można zmieniać sposób podania bez istotnego ryzyka niewłaściwego dawkowania.

Sposób podawania lamelek:

• Podanie podjęzykowe: Zaleca się zwilżyć wnętrze ust przed podaniem. Lamelkę należy umieścić pod językiem, blisko jego podstawy. Jeśli konieczne jest podanie dodatkowej lamelki, należy ją umieścić pod językiem po drugiej stronie. Trzecią lamelkę umieszcza się pod językiem po rozpuszczeniu dwóch pierwszych. Lamelki nie mogą się na siebie nakładać.
• Podanie podpoliczkowe: Lamelkę należy umieścić na wewnętrznej stronie prawego lub lewego policzka. Drugą lamelkę umieszcza się po drugiej stronie policzka. Trzecią lamelkę umieszcza się po rozpuszczeniu dwóch pierwszych.

Jednocześnie nie wolno podawać więcej niż dwie lamelki. Należy upewnić się, że lamelki nie nakładają się na siebie. Lamelkę należy trzymać pod językiem lub na wewnętrznej stronie policzka do całkowitego rozpuszczenia. Nie wolno przełamywać ani dzielić lamelek na mniejsze dawki. Pacjenci nie powinni nic jeść ani pić do czasu całkowitego rozpuszczenia lamelki.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u pacjentów powyżej 65. roku życia. Nie można przedstawić konkretnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Zaburzenia czynności wątroby: Zaleca się stosowanie mniejszych dawek początkowych i staranne dobieranie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).

Dzieci i młodzież: Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci poniżej 15. roku życia. Pacjentów w wieku 15-18 lat należy uważniej monitorować podczas leczenia ze względu na ograniczoną ilość danych dotyczących tej grupy wiekowej.

Zmiana między postaciami farmaceutycznymi: U pacjentów, u których zmienia się tabletki podjęzykowe na lamelki lub odwrotnie, leczenie należy rozpoczynać od tej samej dawki. Po zmianie może być wymagane dostosowanie dawki. Pacjentów zmieniających leczenie z tabletek na lamelki należy monitorować w celu wykrycia objawów przedawkowania, natomiast przy zmianie z lamelek na tabletki – w celu wykrycia objawów zespołu abstynencyjnego i niewystarczającej dawki. Nie zaleca się kojarzenia różnych postaci ani naprzemiennego stosowania lamelek i tabletek.