Interakcje Suboxone z innymi lekami

Niektóre preparaty mogą nasilać działania niepożądane leku, a interakcje te mogą mieć ciężkie nasilenie. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, w tym dostępnych bez recepty.

Preparaty przeciwwskazane do jednoczesnego stosowania:

• Alkohol: Bezwzględnie nie wolno spożywać alkoholu podczas leczenia, ponieważ zwiększa on działanie uspokajające buprenorfiny i może prowadzić do niewydolności oddechowej
• Naltrekson i nalmefen: Są to antagoniści receptorów opioidowych stosowane w leczeniu uzależnień, które mogą blokować działanie farmakologiczne buprenorfiny. Ich równoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wywołania nagłego wystąpienia długotrwałych i intensywnych objawów zespołu abstynencyjnego

Preparaty wymagające szczególnej ostrożności:

Benzodiazepiny i podobne środki uspokajające: Jednoczesne stosowanie z benzodiazepinami (takimi jak diazepam, temazepam, alprazolam) lub podobnymi preparatami zwiększa ryzyko sedacji, zahamowania czynności oddechowej, śpiączki i zgonu ze względu na addycyjne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne stosowanie tych preparatów należy rozważać tylko wówczas, gdy nie są dostępne inne opcje leczenia. Jeśli lekarz przepisze preparat razem z lekami uspokajającymi, powinien ograniczyć dawkę i czas trwania jednoczesnego stosowania. Należy dokładnie stosować się do zaleceń lekarza i poinformować przyjaciół lub członków rodziny o możliwych objawach niepożądanych.

Gabapentyna i pregabalina: Stosowane w leczeniu padaczki lub bólu neuropatycznego. Jednoczesne stosowanie może powodować depresję oddechową, niedociśnienie, głęboką sedację, śpiączkę lub zgon.

Inne środki tłumiące czynność ośrodkowego układu nerwowego:

• Inne opioidy (metadon, środki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe) – mogą utrudniać uzyskanie odpowiedniej analgezji. W przypadku stosowania pełnego agonisty istnieje możliwość przedawkowania, zwłaszcza przy próbach zahamowania działania buprenorfiny
• Antydepresanty (izokarboksazyd, fenelzyna, selegilina, tranylcypromina, walproinian) – mogą wzmacniać działanie preparatu
• Działające uspokajająco leki z grupy antagonistów receptora H1 (difenhydramina, chlorfenamina) – stosowane w leczeniu reakcji alergicznych
• Barbiturany (fenobarbital, sekobarbital) – stosowane do usypiania lub uspokojenia
• Trankwilizatory (wodzian chloralu) – stosowane do usypiania lub uspokojenia
• Klonidyna – stosowana w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, może wydłużać działanie preparatu

Preparaty te mogą obniżać uwagę oraz utrudniać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. Mogą także powodować bardzo ciężkie zaburzenie w postaci zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego.

Leki serotoninergiczne:

Inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (takie jak moklobemid, tranylcypromina, citalopram, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna, sertralina, duloksetyna, wenlafaksyna, amitryptylina, doksepina, trimipramina) mogą wchodzić w interakcje z preparatem i prowadzić do zespołu serotoninowego – choroby mogącej zagrażać życiu.

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni (w tym mięśni warunkujących ruchy gałki ocznej), pobudzenie, omamy, śpiączkę, nadmierną potliwość, drżenie, wzmożenie odruchów, zwiększone napięcie mięśniowe oraz temperaturę ciała powyżej 38°C. W przypadku wystąpienia takich objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Inhibitory CYP3A4:

Preparaty hamujące enzym CYP3A4 mogą powodować zwiększenie stężenia buprenorfiny. Konieczne może być zmniejszenie dawki preparatu. Do inhibitorów CYP3A4 należą:

• Leki przeciwretrowirusowe (rytonawir, nelfinawir, indynawir) – stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV
• Leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol) – stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych
• Antybiotyki makrolidowe

Pacjenci otrzymujący preparat muszą być ściśle monitorowani i mogą wymagać zmniejszenia dawki, jeżeli preparat jest podawany z silnymi inhibitorami CYP3A4.

Induktory CYP3A4:

Równoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 (takich jak fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna) i buprenorfiny może doprowadzić do zmniejszenia stężenia buprenorfiny w osoczu, co może być przyczyną nieoptymalnego leczenia. Pacjenci otrzymujący preparat, którym podaje się równocześnie induktory, powinni być dokładnie monitorowani. Może być konieczne stosowne zmodyfikowanie dawki buprenorfiny lub induktora CYP3A4.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO):

Biorąc pod uwagę doświadczenie wynikające ze stosowania morfiny, jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO może spowodować nasilenie działania opioidów.