Adriblastina PFS - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Adriblastina PFS?

Adriblastina PFS jest lekiem przeciwnowotworowym zawierającym doksorubicynę – cytotoksyczny antybiotyk z grupy antracyklin. Substancja ta działa poprzez wbudowywanie się w strukturę DNA komórek nowotworowych, co uniemożliwia ich namnażanie i prowadzi do ich śmierci. Doksorubicyna wykazuje aktywność w szerokim spektrum nowotworów złośliwych, co czyni ją jednym z podstawowych leków stosowanych w onkologii. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami.

W zakresie nowotworów układu krwiotwórczego Adriblastina PFS znajduje zastosowanie w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej oraz ostrej białaczki szpikowej, a także w terapii białaczek przewlekłych. Stosowany jest również w leczeniu ziarnicy złośliwej (choroby Hodgkina), chłoniaków nieziarniczych oraz szpiczaka mnogiego – nowotworów pochodzących od komórek limfatycznych lub plazmocytów.

Preparat wykazuje również skuteczność w leczeniu nowotworów litych, szczególnie w obrębie układu rozrodczego kobiet. Jest stosowany w terapii raka piersi – zarówno w formach zaawansowanych, jak i w leczeniu uzupełniającym po operacji. Znajduje zastosowanie także w leczeniu raka trzonu macicy, raka jajnika oraz raka szyjki macicy. U mężczyzn doksorubicyna jest wykorzystywana w terapii nienasieniakowych nowotworów jądra oraz raka gruczołu krokowego.

W onkologii dziecięcej Adriblastina PFS odgrywa istotną rolę w leczeniu mięsaków kości i tkanek miękkich, w tym mięsaka Ewinga, neuroblastoma, mięsaka prążkowanokomórkowego oraz guza Wilmsa. Te nowotwory pochodzenia mezenchymalnego lub zarodkowego wymagają intensywnej chemioterapii, w której doksorubicyna stanowi często kluczowy element.

Preparat znajduje również zastosowanie w leczeniu nowotworów narządów wewnętrznych. Stosowany jest w terapii raka pęcherza moczowego, raka płuca, raka żołądka oraz pierwotnego raka wątrobowokomórkowego. Wykorzystywany jest także w leczeniu nowotworów głowy i szyi, w tym raka gruczołu tarczowego. Szeroki zakres wskazań wynika z mechanizmu działania doksorubicyny, który nie jest specyficzny dla określonego typu komórek nowotworowych, lecz wpływa na wszystkie szybko dzielące się komórki.

Zastosowanie Adriblastina PFS wymaga ścisłego nadzoru specjalisty posiadającego doświadczenie w leczeniu cytotoksycznym. Wybór tego leku oraz decyzja o ewentualnym skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami zależy od rodzaju nowotworu, jego stadium zaawansowania, stanu ogólnego pacjenta oraz wcześniejszego leczenia. W wielu protokołach terapeutycznych doksorubicyna stanowi element złożonych schematów chemioterapii, co pozwala na osiągnięcie lepszych wyników terapeutycznych przy akceptowalnym profilu toksyczności.

Aktualna ulotka leku Adriblastina PFS

Jaki jest skład Adriblastina PFS, jakie substancje zawiera?

Substancją czynną leku Adriblastina PFS jest doksorubicyny chlorowodorek (Doxorubicini hydrochloridum). Każdy mililitr roztworu zawiera 2 mg doksorubicyny chlorowodorku. Preparat dostępny jest w trzech postaciach objętościowych: fiolki zawierające 5 ml (10 mg substancji czynnej), 25 ml (50 mg substancji czynnej) oraz 100 ml (200 mg substancji czynnej).

Substancje pomocnicze obecne w preparacie to:

• Sodu chlorek (chlorek sodu)
• Woda do wstrzykiwań
• Kwas chlorowodorowy (używany do ustalenia pH na poziomie 3,0)

Preparat zawiera sód w różnych ilościach zależnie od objętości fiolki: fiolka 5 ml zawiera 17,7 mg sodu (0,9% maksymalnej zalecanej dobowej dawki), fiolka 25 ml zawiera 88,5 mg sodu (4,4% maksymalnej zalecanej dobowej dawki), a fiolka 100 ml zawiera 354 mg sodu (17,7% maksymalnej zalecanej dobowej dawki). Jest to informacja istotna dla osób stosujących dietę niskosodową. Roztwór ma postać przejrzystej, czerwonej cieczy gotowej do podania dożylnego.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Adriblastina PFS?

Przedawkowanie Adriblastina PFS jest mało prawdopodobne, ponieważ lek podawany jest pod ścisłą kontrolą medyczną w warunkach szpitalnych. W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki mogą wystąpić ciężkie powikłania zagrażające życiu. Głównymi objawami przedawkowania są: ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego prowadzące do głębokiej leukopenii i trombocytopenii (zwiększone ryzyko infekcji i krwawień), poważne zaburzenia ze strony układu pokarmowego (ciężkie nudności, wymioty, biegunka, uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego) oraz kardiotoksyczność (zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca).

Nie istnieje swoiste odtrutka na doksorubicynę. Leczenie przedawkowania jest objawowe i podtrzymujące. Wymaga hospitalizacji na oddziale intensywnej opieki medycznej z monitorowaniem funkcji życiowych. Konieczne może być: przetaczanie składników morfotycznych krwi (koncentratu krwinek czerwonych przy niedokrwistości, koncentratu krwinek płytek przy krwawieniach), intensywne leczenie przeciwbakteryjne przy rozwoju infekcji na tle neutropenii, stosowanie czynników wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF) w celu stymulacji regeneracji szpiku, monitorowanie i leczenie zaburzeń rytmu serca oraz niewydolności serca. W razie podejrzenia podania nadmiernej dawki należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Adriblastina PFS – czy mogę spożywać alkohol?

W ulotce Adriblastina PFS nie zawarto szczegółowych informacji dotyczących konkretnych ograniczeń żywieniowych lub interakcji z pokarmami. Niemniej jednak podczas terapii przeciwnowotworowej zaleca się zbilansowaną dietę wspierającą regenerację organizmu oraz utrzymanie właściwego stanu odżywienia.

Spożywanie alkoholu podczas chemioterapii nie jest zalecane. Alkohol może dodatkowo obciążać wątrobę, która jest istotnym narządem w metabolizmie doksorubicyny. Ponieważ lek sam w sobie może wykazywać hepatotoksyczność, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosuje się mniejsze dawki, spożywanie alkoholu może nasilić uszkodzenie wątroby i wpłynąć na skuteczność oraz bezpieczeństwo leczenia. Alkohol może również oddziaływać z innymi lekami stosowanymi jednocześnie oraz osłabiać układ odpornościowy, który podczas chemioterapii jest już obniżony.

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem w sprawie indywidualnych zaleceń żywieniowych, szczególnie jeśli występują działania niepożądane takie jak nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej czy biegunka, które mogą utrudniać prawidłowe odżywianie.

Czy można stosować Adriblastina PFS w okresie ciąży i karmienia piersią?

Ciąża: Adriblastina PFS nie powinien być stosowany w okresie ciąży. Stwierdzono, że doksorubicyna wywiera toksyczne działanie na płód. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas przyjmowania leku oraz przez co najmniej 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę. Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub planuje zajście w ciążę, powinna niezwłocznie poinformować o tym lekarza.

Antykoncepcja u kobiet: Kobiety w wieku rozrodczym powinny zawsze stosować skuteczną antykoncepcję (metodę zapobiegania ciąży) podczas przyjmowania Adriblastina PFS i przez co najmniej 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Należy porozmawiać z lekarzem o metodach antykoncepcji właściwych dla kobiety i jej partnera.

Antykoncepcja u mężczyzn: Mężczyźni powinni zawsze stosować skuteczną antykoncepcję podczas przyjmowania Adriblastina PFS i przez co najmniej 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Doksorubicyna może uszkadzać chromosomy w plemnikach.

Karmienie piersią: Nie należy karmić piersią podczas stosowania Adriblastina PFS oraz przez co najmniej 10 dni po przyjęciu ostatniej dawki, ponieważ lek przenika do mleka ludzkiego i może szkodzić dziecku.

Płodność: U kobiet doksorubicyna może powodować niepłodność, brak miesiączki oraz przedwczesne klimakterium. Owulacja i miesiączka zwykle wracają po zakończeniu leczenia, jednak nie u wszystkich pacjentek. U mężczyzn lek może powodować oligospermię (zmniejszoną liczbę plemników) i azoospermię (całkowity brak plemników w nasieniu), które mogą być trwałe. Liczba plemników może powrócić do prawidłowego poziomu w okresie kilku lat po zakończeniu leczenia. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety pragnący mieć dzieci po zakończeniu leczenia powinni przed rozpoczęciem terapii zasięgnąć porady na temat możliwości zachowania płodności (np. kriokonserwacja nasienia, komórek jajowych) oraz porady genetycznej.