Skutki uboczne Phenytoinum WZF

Jak każdy lek, Phenytoinum WZF może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Rzadko mogą wystąpić choroby układu krwiotwórczego, sporadycznie o przebiegu śmiertelnym. Obejmują one zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość), zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia), zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (granulocytopenia) lub niedobór granulocytów we krwi obwodowej (agranulocytoza), ujawniający się owrzodzeniem gardła i błony śluzowej jamy ustnej oraz gorączką. Możliwe jest również wystąpienie niedoboru wszystkich prawidłowych elementów morfotycznych krwi (pancytopenia), niedokrwistości oraz nadmiernego zwiększenia krwinek czerwonych (makrocytoza). Odnotowano przypadki powiększenia węzłów chłonnych (miejscowe i uogólnione), w tym łagodny rozrost. W przypadku zaobserwowania powiększenia węzłów chłonnych należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia układu immunologicznego: W rzadkich przypadkach, sporadycznie śmiertelnych, może wystąpić zespół nadwrażliwości, charakteryzujący się bólem stawów, zwiększeniem liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi, gorączką, zaburzeniami czynności wątroby, powiększeniem węzłów chłonnych lub wysypką. Zgłaszano również toczeń rumieniowaty układowy, guzkowe zapalenie tętnic oraz zaburzenia dotyczące immunoglobulin.

Zaburzenia układu nerwowego: Mogą wystąpić oczopląs (niekontrolowane ruchy gałek ocznych), niewyraźna mowa, dezorientacja, zaburzenia czuciowe (np. mrowienie, kłucie, palenie), senność, zawroty głowy, bezsenność, rozdrażnienie, ból głowy. Rzadko występują zaburzenia koordynacji ruchów i inne zaburzenia ruchowe (w tym mimowolne skurcze mięśni – pląsawica), zaburzenia napięcia mięśniowego, trzepoczące drżenie rąk, krótkie skurcze mięśni (fascykulacje). Sporadycznie po ciężkim przedawkowaniu fenytoiny mogą wystąpić nieodwracalne zaburzenia czynności móżdżku. U pacjentów stosujących długotrwale fenytoinę możliwe jest uszkodzenie nerwów obwodowych. Zgłaszano również agresję lub uspokojenie, osłabienie pamięci oraz depresję.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: Możliwe są nudności, wymioty, zaparcia. Rzadko może wystąpić toksyczne zapalenie wątroby lub uszkodzenie wątroby.

Zaburzenia dotyczące skóry i tkanki podskórnej: Mogą wystąpić różne postacie wysypki skórnej (typu odrowego lub płoniczego, czasami z towarzyszącą gorączką), zapalenie skóry pęcherzowe, złuszczające lub plamicze, a także toczeń rumieniowaty układowy. Bardzo rzadko stwierdzono występowanie potencjalnie zagrażających życiu wysypek skórnych: zespołu Stevensa-Johnsona oraz toksycznej rozpływnej martwicy naskórka. Reakcje te mają początkowo postać czerwonych punkcików lub okrągłych plam na tułowiu, często z pęcherzami położonymi w ich środku. Dodatkowe objawy to owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, na narządach płciowych i spojówkach (czerwone i obrzęknięte oczy). Najwyższe ryzyko poważnych reakcji skórnych występuje w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Jeśli u pacjenta wystąpi wysypka lub powyższe objawy skórne, należy pilnie skonsultować się z lekarzem. Jeśli u pacjenta po zażyciu fenytoiny wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna rozpływna martwica naskórka, już nigdy nie może stosować tego leku.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: Mogą wystąpić zaburzenia dotyczące kości, w tym osteopenia i osteoporoza (zmniejszenie gęstości mineralnej kości) oraz złamania. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli pacjent długotrwale stosuje lek przeciwpadaczkowy, miał osteoporozę lub przyjmuje steroidy. Zgłaszano pogrubienie rysów twarzy, powiększenie warg, przerost dziąseł, nadmierne owłosienie ciała, a rzadko chorobę Peyroniego (utrudnienie wzwodu) oraz przykurcz rozcięgna dłoniowego (Dupuytrena).

Inne działania niepożądane: Poliartropatia (zaburzenia dotyczące wielu stawów), śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie płuc.

Dzieci i młodzież: Działania niepożądane u dzieci i młodzieży występują z podobną częstością jak u pacjentów dorosłych. Przerost (polekowy) dziąseł występuje częściej u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów, którzy nie zachowują odpowiedniej higieny jamy ustnej.