Dawkowanie Bisohexal 5 / 10 - jak stosować?

Leczenie bisoprololem należy zawsze prowadzić zgodnie z zaleceniami lekarza, który indywidualnie ustala dawkę w zależności od wskazania, częstości rytmu serca i skuteczności terapii. Tabletki należy przyjmować rano na czczo lub podczas śniadania, połykając je w całości bez rozgryzania i popijając odpowiednią ilością płynu. Dzięki głębokim, krzyżującym się nacięciom tabletki można łatwo podzielić na cztery równe części – w tym celu należy ułożyć tabletkę na twardym podłożu rowkami do góry i nacisnąć palcem.

W nadciśnieniu tętniczym i chorobie niedokrwiennej serca leczenie rozpoczyna się zwykle od małych dawek, które są następnie stopniowo zwiększane. U wielu pacjentów wystarczająca jest dawka 5 mg raz na dobę. W razie konieczności lekarz może zwiększyć dawkę do 10 mg jeden raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg bisoprololu.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawkowanie wymaga szczególnej ostrożności. U osób z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zmiana dawkowania nie jest na ogół konieczna. Natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować dawki większej niż 10 mg na dobę.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak ze względu na częstsze współistnienie chorób przewlekłych i zaburzeń czynności narządów, lekarz może zdecydować o ostrożniejszym zwiększaniu dawek. Preparatu nie należy stosować u dzieci ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.

Czas trwania leczenia zależy od wskazania i nasilenia objawów choroby – zazwyczaj jest to terapia długoterminowa. Leczenia bisoprololem nie należy przerywać nagle, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wieńcową serca. Odstawienie leku powinno następować stopniowo przez zmniejszanie dobowych dawek przez 7-10 dni. Nagłe przerwanie terapii może spowodować pogorszenie stanu pacjenta, zwiększając ryzyko zawału mięśnia sercowego i nagłej śmierci sercowej.