Aldurazyme - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Aldurazyme?

Aldurazyme jest preparatem stosowanym w długotrwałej terapii substytucyjnej enzymatycznej u pacjentów z potwierdzonym rozpoznaniem mukopolisacharydozy typu I (MPS I), znanej również jako niedobór alfa-L-iduronidazy. Jest to rzadka choroba genetyczna z grupy lizosomowych chorób spichrzeniowych, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości enzymu niezbędnego do rozkładu określonych cukrów złożonych – glikozaminoglikanów (GAG). W rezultacie substancje te gromadzą się w komórkach i tkankach organizmu, prowadząc do występowania wieloukładowych objawów chorobowych.

Preparat zawiera laronidazę – rekombinowaną postać ludzkiego enzymu alfa-L-iduronidazy, który zastępuje brakujący lub wadliwy enzym naturalny. Po podaniu dożylnym laronidaza jest wychwytywa przez komórki, gdzie trafia do lizosomów – komórkowych struktur odpowiedzialnych za rozkład różnych substancji. Tam enzym katalizuje hydrolizę końcowych reszt alfa-L-iduronowych w siarczanie dermatanu i siarczanie heparanu – głównych glikozaminoglikanów gromadzących się w MPS I.

Lek Aldurazyme jest wskazany przede wszystkim w leczeniu objawów pozaneurologicznych MPS I. Choroba ta charakteryzuje się szerokim spektrum objawów obejmujących zaburzenia wentylacji płuc ze zmniejszeniem wydolności oddechowej, obturację górnych dróg oddechowych, ograniczenie ruchomości stawów, powiększenie wątroby (hepatomegalię) oraz zaburzenia widzenia. Terapia enzymatyczna ma na celu poprawę tych objawów oraz spowolnienie postępu choroby.

Mukopolisacharydoza typu I występuje w różnych postaciach klinicznych o różnym nasileniu – od ciężkiej postaci Hurler, przez formę pośrednią Hurler-Scheie, po łagodniejszą postać Scheie. W badaniach klinicznych wykazano, że regularne stosowanie produktu Aldurazyme prowadzi do poprawy czynności płuc oraz zdolności do wysiłku fizycznego mierzonej testem 6-minutowego marszu. U pacjentów obserwowano również zmniejszenie objętości wątroby, redukcję stężenia glikozaminoglikanów w moczu oraz poprawę ruchomości stawów.

Ważne jest podkreślenie, że terapia enzymatyczna za pomocą leku Aldurazyme nie przenika przez barierę krew-mózg i nie wpływa na objawy neurologiczne choroby. Oznacza to, że u pacjentów z zaburzeniami poznawczymi lub innymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego preparat nie przyniesie korzyści w tym zakresie. Terapia koncentruje się na układowych objawach choroby, które znacząco wpływają na jakość życia pacjentów.

Leczenie produktem Aldurazyme powinno być prowadzone przez całe życie pacjenta, w formie regularnych infuzji dożylnych raz w tygodniu. Najlepsze wyniki osiąga się, gdy terapię rozpoczyna się jak najwcześniej po postawieniu diagnozy, zanim dojdzie do nieodwracalnych zmian narządowych. Preparat został przebadany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, w tym u pacjentów poniżej 5. roku życia, wykazując korzystny profil skuteczności i bezpieczeństwa w różnych grupach wiekowych.

Aktualna ulotka leku Aldurazyme

Jaki jest skład Aldurazyme, jakie substancje zawiera?

Substancją czynną preparatu Aldurazyme jest laronidaza – rekombinowana postać ludzkiej alfa-L-iduronidazy. Jeden mililitr koncentratu zawiera 100 jednostek laronidazy (około 0,58 mg), co oznacza, że każda 5-mililitrowa fiolka dostarcza 500 jednostek enzymu. Jednostka aktywności (j.) jest zdefiniowana jako ilość enzymu niezbędna do hydrolizy jednego mikromola substratu (4-MUI) na minutę. Laronidaza jest produkowana metodą rekombinacji DNA z zastosowaniem hodowli komórek jajnikowych chomika chińskiego (CHO).

Preparat zawiera również substancje pomocnicze niezbędne do zapewnienia stabilności i odpowiednich właściwości fizykochemicznych roztworu:

• Chlorek sodu – składnik buforujący, każda fiolka zawiera 1,29 mmol sodu (około 30 mg)
• Jednowodny jednozasadowy fosforan sodu – składnik buforu fosforanowego
• Siedmiowodny dwuzasadowy fosforan sodu – składnik buforu fosforanowego
• Polisorbat 80 – niejonowy surfaktant zapobiegający agregacji białka
• Woda do iniekcji – rozpuszczalnik

Koncentrat ma postać roztworu przejrzystego lub lekko opalizującego, bezbarwnego do bladożółtego. Bufor fosforanowy utrzymuje pH roztworu w zakresie 5,2-5,9, co zapewnia stabilność enzymu. Polisorbat 80 chroni cząsteczki białka przed denaturacją podczas przechowywania i transportu. Przed podaniem koncentrat należy rozcieńczyć w roztworze chlorku sodu 0,9% do infuzji, co daje ostateczną osmolalność w zakresie 415-505 mOsm/kg.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Aldurazyme?

Niewłaściwe podanie laronidazy w postaci przedawkowania lub zbyt szybkiej infuzji może wiązać się z wystąpieniem działań niepożądanych. Zbyt szybkie podawanie leku może powodować nudności, ból brzucha, ból głowy, zawroty głowy oraz duszność. Objawy te są związane z gwałtownym napływem białka enzymatycznego do krążenia i reakcją organizmu na obce białko.

W przypadku podejrzenia przedawkowania lub wystąpienia objawów związanych ze zbyt szybką infuzją należy natychmiast przerwać infuzję lub zmniejszyć jej szybkość. Po ustąpieniu objawów można rozważyć wznowienie infuzji z mniejszą szybkością, wynoszącą 1/4 do 1/2 szybkości, przy której wystąpiła reakcja. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją medyczną.

W zależności od nasilenia objawów i stanu klinicznego pacjenta może być wskazana dalsza interwencja medyczna. Może ona obejmować leczenie objawowe – podanie leków przeciwhistaminowych, przeciwgorączkowych/przeciwzapalnych lub w ciężkich przypadkach kortykosteroidów. W razie wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości konieczne może być zastosowanie epinefryny oraz pełnego leczenia resuscytacyjnego, dlatego infuzje powinny być wykonywane wyłącznie w warunkach z dostępem do odpowiedniego sprzętu medycznego.

Należy pamiętać, że nie istnieje specyficzne antidotum w przypadku przedawkowania laronidazy. Leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący. Każdy przypadek przedawkowania należy zgłosić lekarzowi prowadzącemu, aby mógł on odpowiednio dostosować dalszy schemat leczenia i podjąć działania zapobiegające podobnym incydentom w przyszłości.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Aldurazyme – czy mogę spożywać alkohol?

W charakterystyce produktu leczniczego Aldurazyme nie określono specjalnych ograniczeń dotyczących diety podczas terapii. Nie ma dowodów na to, że zwykłe posiłki lub napoje wpływają na skuteczność lub bezpieczeństwo leczenia laronidazą. Lek podawany jest dożylnie, więc nie zachodzą bezpośrednie interakcje z treścią pokarmową w przewodzie pokarmowym, jak ma to miejsce w przypadku leków doustnych.

Odnośnie spożywania alkoholu – nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających interakcję alkoholu z laronidazą. Biorąc pod uwagę charakter leku (białko enzymatyczne) i jego metabolizm, bezpośrednie interakcje farmakologiczne są mało prawdopodobne. Niemniej jednak, ogólnie zaleca się unikanie alkoholu podczas terapii przewlekłych schorzeń, ze względu na jego ogólny wpływ na organizm i potencjalne nasilenie niektórych objawów choroby.

Istotne jest natomiast unikanie równoczesnego podawania leków zawierających chlorochinę lub prokainę, ponieważ mogą one zaburzać wewnątrzkomórkowy wychwyt laronidazy i tym samym zmniejszać skuteczność terapii. Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków, należy poinformować o tym lekarza prowadzącego. Nie przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących interakcji z innymi lekami, ale ze względu na metabolizm laronidazy interakcje za pośrednictwem cytochromu P450 są mało prawdopodobne.

Czy można stosować Aldurazyme w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży: Brak wystarczających danych dotyczących stosowania laronidazy u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, przebieg porodu czy rozwój po urodzeniu. Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest jednak znane. Z tego powodu produkt nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że istnieje wyraźna konieczność i potencjalne korzyści dla matki przewyższają możliwe ryzyko dla płodu.

Decyzję o kontynuacji lub rozpoczęciu terapii w czasie ciąży powinna podjąć kobieta wraz z lekarzem prowadzącym, biorąc pod uwagę ciężkość objawów MPS I, stadium choroby oraz dostępne alternatywy terapeutyczne. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza, aby mógł on odpowiednio dostosować dalsze postępowanie.

W okresie karmienia piersią: Laronidaza może być wydzielana z mlekiem kobiecym, ponieważ wiele białek przechodzi do mleka. Nie ma jednak danych dotyczących ekspozycji noworodków na laronidazę za pośrednictwem mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko dla karmionego dziecka zaleca się zaprzestanie karmienia piersią podczas leczenia preparatem Aldurazyme. Matki powinny omówić z lekarzem najlepszą opcję żywienia dziecka w trakcie terapii enzymatycznej.

Wpływ na płodność: Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu laronidazy na płodność u ludzi. Dane przedkliniczne uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały żadnych istotnych wyników niepożądanych w zakresie wpływu na płodność, zarówno u samic, jak i u samców. Niemniej jednak ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne, kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym powinni skonsultować się z lekarzem prowadzącym przed planowaniem potomstwa w trakcie terapii.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)