Voluven - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Voluven?

Voluven jest lekiem osoczozastępczym zawierającym hydroksyetyloskrobię (HES 130/0,4) rozpuszczoną w izotonicznym roztworze chlorku sodu. Preparat należy do grupy koloidów sztucznych, które są wykorzystywane w lecznictwie szpitalnym do przywracania objętości płynów śródnaczyniowych. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu ciśnienia onkotycznego osocza, co pozwala na utrzymanie płynów w łożysku naczyniowym i poprawę parametrów hemodynamicznych u pacjentów z hipowolemią.

Głównym wskazaniem do zastosowania tego preparatu jest przywracanie objętości krwi w wyniku jej utraty, szczególnie w sytuacjach, gdy stosowanie roztworów krystaloidowych (takich jak sól fizjologiczna czy płyny wieloelektrolitowe) nie przynosi wystarczającego efektu terapeutycznego. Lek znajduje zastosowanie w sytuacjach ostrej utraty płynów, która może wystąpić podczas zabiegów chirurgicznych, urazów lub innych stanów prowadzących do hipowolemii. Preparat działa szybko, zwiększając objętość krążącej krwi i poprawiając perfuzję narządową.

Hydroksyetyloskrobia zawarta w preparacie charakteryzuje się określonymi parametrami fizykochemicznymi - stopień podstawienia wynosi 0,38-0,45, a średnia masa cząsteczkowa to 130 000 daltonów. Te właściwości determinują czas utrzymywania się preparatu w krążeniu oraz profil bezpieczeństwa. Roztwór zawiera również chlorek sodu w stężeniu izotonicznym (9 g/l), co zapewnia odpowiednie stężenie elektrolitów - jonów sodu (154 mmol/l) i chlorków (154 mmol/l).

Należy podkreślić, że stosowanie preparatu jest ograniczone do początkowego okresu resuscytacji płynowej, maksymalnie do 24 godzin. Lek podawany jest wyłącznie drogą dożylną w postaci infuzji, w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem lekarza. Szybkość i wielkość podawanej dawki są dostosowywane indywidualnie do potrzeb kliniczn pacjenta, stanu hemodynamicznego oraz odpowiedzi na leczenie. Maksymalna dawka dobowa nie może przekraczać 30 ml na kilogram masy ciała.

Preparat jest stosowany w sytuacjach nagłych, wymagających szybkiego uzupełnienia objętości płynów śródnaczyniowych. Ze względu na liczne przeciwwskazania i możliwe działania niepożądane, decyzja o zastosowaniu tego konkretnego roztworu koloidalnego jest podejmowana przez lekarza po dokładnej ocenie stanu klinicznego pacjenta i stosunku korzyści do ryzyka. Ważne jest również monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym funkcji nerek, krzepnięcia krwi oraz równowagi elektrolitowej w trakcie i po zakończeniu podawania preparatu.

Aktualna ulotka leku Voluven

Jaki jest skład Voluven, jakie substancje zawiera?

W 1000 ml roztworu do infuzji znajdują się dwie substancje czynne:

• Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia - 60 g (hydroksyetyloskrobia otrzymywana ze skrobi kukurydzianej, o stopniu podstawienia 0,38-0,45 i średniej masie cząsteczkowej 130 000 daltonów)
• Sodu chlorek - 9 g

Roztwór zawiera następujące elektrolity: jon sodowy (Na+) w stężeniu 154 mmol/l oraz jon chlorkowy (Cl-) w stężeniu 154 mmol/l. Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 308 mOsmol/l, pH mieści się w zakresie 4,0-5,5, a kwasowość roztworu jest niższa niż 1,0 mmol NaOH/l.

Pozostałe składniki preparatu to: sodu wodorotlenek (do regulacji pH), kwas solny 25% (do regulacji pH) oraz woda do wstrzykiwań jako rozpuszczalnik. Preparat ma postać sterylnego, przezroczystego do lekko opalizującego roztworu, bezbarwnego lub lekko żółtego.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Voluven?

Podobnie jak w przypadku wszystkich płynów zastępujących osocze, zastosowanie zbyt dużej dawki preparatu może prowadzić do przeciążenia układu krążenia. Najczęstszym objawem przedawkowania jest zatrzymanie wody w płucach pacjenta, określane jako obrzęk płuc, który może stanowić zagrożenie życia.

Lekarz prowadzący terapię dokładnie kontroluje ilość podawanego leku, aby zapobiec przedawkowaniu. Należy pamiętać, że różni pacjenci wymagają zastosowania różnych dawek w zależności od stanu klinicznego. W przypadku podania zbyt dużej ilości roztworu lekarz natychmiast przerywa infuzję i, jeśli jest to konieczne, podaje środek moczopędny (diuretyk), który usuwa nadmiar wody z organizmu.

Objawy przeciążenia płynami mogą obejmować narastającą duszność, trudności w oddychaniu, przyspieszone oddychanie oraz objawy związane z niewydolnością krążenia. W takich sytuacjach konieczne jest natychmiastowe wdrożenie odpowiedniego postępowania medycznego, często w warunkach intensywnego nadzoru. Monitorowanie obejmuje ocenę parametrów hemodynamicznych, równowagi płynowej oraz funkcji narządowych, szczególnie serca i płuc.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Voluven – czy mogę spożywać alkohol?

Brak danych dotyczących negatywnego wpływu preparatu podczas jednoczesnego spożywania jedzenia lub picia. Ze względu na to, że lek jest podawany wyłącznie w warunkach szpitalnych, drogą dożylną, u pacjentów w stanach nagłych, kwestia spożywania posiłków jest regulowana przez personel medyczny zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta.

W dokumentacji produktu nie ma szczegółowych informacji dotyczących interakcji z alkoholem. Należy jednak zaznaczyć, że preparat jest stosowany w ostrych stanach klinicznych wymagających hospitalizacji, gdzie spożywanie alkoholu jest absolutnie niewskazane ze względów medycznych, niezależnie od stosowanego leczenia.

Pacjentowi podawany jest preparat w ramach kompleksowej terapii, często w stanie zagrożenia życia lub po urazach, gdzie zalecenia żywieniowe są indywidualnie ustalane przez lekarza prowadzącego. Dodatkowo pacjentowi zapewniane jest dostarczenie wystarczającej ilości płynów, a w razie potrzeby mogą być podawane dodatkowe preparaty.

Czy można stosować Voluven w okresie ciąży i karmienia piersią?

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu u kobiet w okresie ciąży i podczas karmienia piersią. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodka lub płodu, poród czy rozwój po urodzeniu. Nie obserwowano również działania teratogennego (powodującego wady rozwojowe).

Preparat może być podawany kobietom w okresie ciąży, jeśli w ocenie lekarza potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka. Decyzja o zastosowaniu preparatu powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjentki oraz dostępnych alternatywnych metod leczenia.

Nie wiadomo, czy hydroksyetyloskrobia przenika do mleka kobiecego. Nie badano również przenikania tej substancji do mleka u zwierząt. W przypadku pacjentki karmiącej piersią decyzję dotyczącą kontynuacji lub przerwania karmienia piersią oraz kontynuacji lub przerwania leczenia preparatem podejmuje lekarz. Przy podejmowaniu tej decyzji brane są pod uwagę zarówno korzyści z karmienia dziecka piersią, jak i korzyści dla pacjentki wynikające z zastosowania tego konkretnego leczenia.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)