Interakcje Reltebon z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jednoczesne stosowanie opioidów, w tym leku Reltebon z lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny lub leki podobne, powoduje wzrost ryzyka wystąpienia senności, problemów z oddychaniem (depresja oddechowa), śpiączki oraz możliwości zagrożenia życia. W związku z tym jednoczesne stosowanie powinno być brane pod uwagę jedynie, gdy zastosowanie innych metod leczenia nie jest możliwe. Jeśli lekarz przepisze Reltebon do stosowania razem z lekami uspokajającymi, dawka oraz czas trwania leczenia powinien zostać przez lekarza ograniczony.

Działania niepożądane spowodowane stosowaniem leku Reltebon mogą występować częściej lub być ciężkie, gdy stosuje się lek w połączeniu z lekami wpływającymi na czynność mózgu. Przykładem takich działań niepożądanych jest spłycenie i spowolnienie oddechu (depresja oddechowa).

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta, jeśli pacjent przyjmuje leki przeciwdepresyjne, takie jak citalopram, duloksetyna, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna, sertralina, wenlafaksyna. Leki te mogą wchodzić w interakcje z oksykodonem, co może wywoływać u pacjenta następujące objawy: mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni kontrolujących ruchy oka, pobudzenie, nadmierną potliwość, drżenie, wzmożenie odruchów, zwiększenie napięcia mięśni, podwyższenie temperatury ciała do ponad 38°C. W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie, jeżeli pacjent przyjmuje:

• inhibitory monoaminooksydazy (takie jak tranylocypromina, fenelzyna, izokarboksazyd, moklobemid i linezolid) lub pacjent przyjmował tego typu leki w ostatnich dwóch tygodniach
• leki ułatwiające zasypianie lub uspakajające (np. leki przeciwlękowe, nasenne lub uspakajające, w tym bezodiazepiny)
• leki stosowane w leczeniu depresji (np. paroksetyna lub fluoksetyna)
• leki stosowane w leczeniu alergii, choroby lokomocyjnej lub wymiotów (leki przeciwhistaminowe, przeciwwymiotne)
• leki stosowane w leczeniu psychiatrycznym lub w zaburzeniach psychicznych (takie jak leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny lub leki neuroleptyczne)
• leki stosowane w leczeniu padaczki, bólu i lęku, takie jak gabapentyna i pregabalina
• leki zwane lekami zwiotczającymi mięśnie
• leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona
• inne silne leki przeciwbólowe (leki opioidowe)
• cymetydyna (lek stosowany w owrzodzeniu żołądka, niestrawności lub zgadze)
• leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (takie jak ketokonazol, worykonazol, itrakonazol lub posakonazol)
• leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (takie jak klarytromycyna, erytromycyna lub telitromycyna)
• inhibitory proteazy w leczeniu HIV (np. boceprewir, rytonawir, indynawir, nelfinawir lub sakwinawir)
• ryfampicyna stosowana w leczeniu gruźlicy
• karbamazepina (lek stosowany w leczeniu napadów padaczkowych, drgawek padaczkowych oraz szczególnych rodzajów bólu)
• fenytoina (lek stosowany w leczeniu drgawek)
• lek roślinny zwany zielem dziurawca (nazywany również Hypericum perforatum)
• chinidyna (lek stosowany w leczeniu nieregularnego bicia serca)
• leki przeciwzakrzepowe typu kumaryny stosowane w zmniejszaniu ryzyka tworzenia zakrzepów krwi i rozrzedzania krwi (leki rozrzedzające krew)

Należy również powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent był ostatnio poddany znieczuleniu.