Dawkowanie Midazolam hameln - jak stosować?

Midazolam hameln powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonego lekarza lub pielęgniarkę w miejscu wyposażonym w odpowiedni sprzęt do monitorowania i leczenia ewentualnych działań niepożądanych. Może to być szpital, klinika lub gabinet chirurgiczny z możliwością monitorowania oddychania, czynności serca i krążenia.

Drogi podania:

• Dożylnie (powolne wstrzyknięcie do żyły)
• Dożylnie (wlew – kroplówka)
• Domięśniowo (wstrzyknięcie w mięsień)
• Doodbytnicze (do odbytnicy)

Dawkowanie u noworodków i niemowląt: Nie zaleca się stosowania midazolamu u noworodków i dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy. U niemowląt i dzieci poniżej 6 miesięcy stosowanie jest wskazane tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne, na oddziale intensywnej opieki medycznej.

Dobór stężenia:

• 1 mg/ml – szczególnie przydatne w sedacji długoterminowej (infuzja ciągła), u pacjentów wymagających precyzyjnej kontroli dawki, np. na oddziałach intensywnej terapii
• 2 mg/ml – stosowane w sedacji oraz w niektórych przypadkach indukcji znieczulenia
• 5 mg/ml – najczęściej wykorzystywane do indukcji znieczulenia oraz premedykacji, gdy konieczne jest podanie większej dawki w mniejszej objętości

Zasady dawkowania: Dawki różnią się znacząco w zależności od planowanego leczenia, pożądanego poziomu sedacji, masy ciała pacjenta, jego wieku, ogólnego stanu zdrowia oraz tego, czy w trakcie podawania midazolamu stosowane są inne leki. Odpowiednią dawkę dla danego pacjenta ustala zawsze lekarz. Wielkość dawki zależy również od reakcji na leczenie oraz rodzaju wykonywanej procedury.

Rozcieńczanie: W przypadku ciągłej infuzji dożylnej roztwór midazolamu można rozcieńczyć w stosunku 15 mg midazolamu na 100-1000 ml jednego z następujących roztworów do infuzji: 0,9% NaCl, 5% lub 10% dekstrozy, roztwór Ringera. Roztwór zachowuje trwałość przez 3 doby w temperaturze pokojowej.

Po podaniu preparatu: Po zabiegu pacjent musi udać się do domu w towarzystwie odpowiedzialnej osoby dorosłej, ponieważ lek może powodować senność, zaburzenia pamięci oraz wpływać na koncentrację i koordynację. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do chwili, kiedy lekarz nie zadecyduje o możliwości ponownego wykonywania tych czynności.