Diacomit - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Diacomit?

Diacomit to lek przeciwpadaczkowy zawierający styrypentol jako substancję czynną. Jest przeznaczony do stosowania w specyficznym wskazaniu terapeutycznym związanym z leczeniem padaczki u dzieci.

Preparat stosuje się w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, a dokładniej z klobazamem i walproinianem. Takie połączenie leków wykorzystuje się w leczeniu ciężkiej miokloniczne padaczki niemowląt, która w nomenklaturze medycznej określana jest jako zespół Draveta. Jest to szczególna postać padaczki występująca u dzieci, charakteryzująca się określonym przebiegiem klinicznym i profilem napadów.

Zespół Draveta to rzadka, ale ciężka forma padaczki dziecięcej, która zazwyczaj rozpoczyna się w pierwszym roku życia dziecka. Choroba ta zwykle manifestuje się napadami drgawkowymi, często wyzwalanymi przez gorączkę. W miarę rozwoju choroby pojawiają się różne typy napadów padaczkowych, w tym napady miokloniczne (krótkie, mimowolne skurcze mięśni), napady częściowe oraz napady toniczno-kloniczne uogólnione.

Charakterystyczną cechą zespołu Draveta jest opóźnienie rozwoju psychoruchowego dziecka oraz trudności w kontrolowaniu napadów przy użyciu standardowych leków przeciwpadaczkowych. Pacjenci z tym zespołem często wymagają stosowania kilku leków jednocześnie (terapia skojarzona), aby osiągnąć lepszą kontrolę napadów i poprawić jakość życia.

Diacomit nie jest stosowany samodzielnie – zawsze wykorzystuje się go jako element terapii wielolekowej. Lekarz pediatra przepisuje ten preparat jako wsparcie dla podstawowego leczenia przeciwpadaczkowego już wdrożonego u dziecka. Styrypentol działa synergistycznie z klobazamem i walproinianem, wzmacniając ich działanie przeciwpadaczkowe poprzez mechanizmy farmakologiczne związane z metabolizmem tych leków w organizmie.

Decyzja o włączeniu Diacomit do schematu terapeutycznego podejmowana jest przez lekarza specjalistę neurologa dziecięcego lub pediatrę, który ocenia przebieg choroby, częstość i charakter napadów padaczkowych oraz odpowiedź na dotychczasowe leczenie. Lek ten stanowi istotną opcję terapeutyczną dla dzieci z zespołem Draveta, u których standardowe leczenie nie przynosi zadowalających rezultatów w zakresie kontroli napadów padaczkowych.

Aktualna ulotka leku Diacomit

Jaki jest skład Diacomit, jakie substancje zawiera?

Diacomit dostępny jest w trzech różnych postaciach farmaceutycznych: jako kapsułki twarde oraz jako proszek do sporządzania zawiesiny doustnej w saszetkach. Każda z tych postaci występuje w różnych mocach, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Substancja czynna:

Niezależnie od postaci farmaceutycznej, substancją czynną we wszystkich wariantach leku jest styrypentol. Preparat dostępny jest w następujących mocach:

• Kapsułki twarde 100 mg – każda kapsułka zawiera 100 mg styrypentolu
• Kapsułki twarde 250 mg – każda kapsułka zawiera 250 mg styrypentolu
• Kapsułki twarde 500 mg – każda kapsułka zawiera 500 mg styrypentolu
• Proszek do zawiesiny doustnej 250 mg – każda saszetka zawiera 250 mg styrypentolu
• Proszek do zawiesiny doustnej 500 mg – każda saszetka zawiera 500 mg styrypentolu

Pozostałe składniki w kapsułkach twardych:

We wszystkich mocach kapsułek (100 mg, 250 mg, 500 mg) zawartość kapsułki stanowią: powidon, karboksymetyloskrobia sodowa oraz magnezu stearynian (E470b).

Otoczka kapsułek zawiera żelatynę i tytanu dwutlenek (E171). Dodatkowo kapsułki 100 mg i 250 mg zawierają w otoczce barwniki: erytrozynę (E127) i indygotynę (E132), co nadaje im charakterystyczne różowe zabarwienie. Kapsułki 500 mg zawierają wyłącznie tytanu dwutlenek, przez co są białe.

Tusz użyty do napisu na kapsułkach składa się z szelaku (E904) oraz żelaza tlenku czarnego (E172).

Pozostałe składniki w proszku do sporządzania zawiesiny doustnej:

Saszetki z proszkiem (zarówno 250 mg, jak i 500 mg) zawierają następujące substancje pomocnicze: powidon, glikolan sodowy skrobi, płynną glukozę otrzymywaną w procesie suszenia rozpryskowego, erytrozynę (E127), tytanu dwutlenek (E171), aspartam (E951), substancję smakową tutti frutti zawierającą sorbitol, sodu karmelozę oraz hydroksyetylocelulozę.

Ważne informacje dotyczące składników:

• Preparat w postaci proszku zawiera aspartam (źródło fenyloalaniny) – 2,5 mg w saszetce 250 mg i 5 mg w saszetce 500 mg, co ma znaczenie dla osób chorujących na fenyloketonurię
• Proszek zawiera sorbitol – 2,4 mg w saszetce 250 mg i 4,8 mg w saszetce 500 mg
• Proszek zawiera glukozę, która może być szkodliwa dla zębów
• Wszystkie postaci preparatu zawierają mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza że są zasadniczo wolne od sodu

Co zrobić w przypadku przedawkowania Diacomit?

W sytuacji, gdy istnieje podejrzenie lub pewność, że dziecko przyjęło dawkę Diacomit większą niż zalecana, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem pediatrą prowadzącym leczenie.

Lekarz oceni stan kliniczny dziecka i podejmie odpowiednie działania. W przypadku przedawkowania możliwe jest nasilenie działań niepożądanych charakterystycznych dla styrypentolu, takich jak nadmierna senność, zaburzenia koordynacji ruchowej czy inne objawy neurologiczne. Dlatego tak istotne jest szybkie poinformowanie lekarza o zaistniałej sytuacji.

Ważne jest przestrzeganie zalecanego schematu dawkowania ustalonego przez lekarza oraz regularne monitorowanie przyjmowanych dawek przez opiekuna dziecka, aby zminimalizować ryzyko przypadkowego przedawkowania.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Diacomit – czy mogę spożywać alkohol?

Podczas stosowania Diacomit obowiązują określone ograniczenia dietetyczne, które mają istotne znaczenie dla prawidłowego wchłaniania i działania leku.

Produkty, których nie wolno łączyć z lekiem:

• Mleko i produkty mleczne – jogurt, ser twarogowy, ser kanapkowy i inne produkty nabiałowe nie powinny być spożywane w tym samym czasie co lek
• Soki owocowe – wszelkiego rodzaju soki
• Napoje gazowane
• Produkty zawierające kofeinę – cola, czekolada, kawa, herbata, napoje energetyzujące
• Produkty zawierające teofilinę

Dlaczego te ograniczenia są ważne?

Jednoczesne spożywanie kofeiny lub teofiliny z Diacomit może prowadzić do zwiększenia stężenia tych substancji we krwi. Może to powodować niepożądane objawy, takie jak zaburzenia żołądkowe, kołatanie serca oraz bezsenność.

Zalecany sposób przyjmowania leku:

Lek należy przyjmować podczas posiłku, ale unikając wymienionych wyżej produktów. Nie wolno podawać preparatu na pusty żołądek.

Kwestia alkoholu:

Diacomit jest lekiem przeznaczonym do stosowania u dzieci z zespołem Draveta, dlatego kwestia spożywania alkoholu nie ma zastosowania do typowej grupy pacjentów. W przypadku starszych pacjentów należy pamiętać, że alkohol może nasilać działanie uspokajające i sedatywne leków przeciwpadaczkowych, dlatego należy unikać jego spożywania podczas terapii.

Czy można stosować Diacomit w okresie ciąży i karmienia piersią?

Diacomit przeznaczony jest przede wszystkim do stosowania u dzieci z zespołem Draveta, jednak informacje dotyczące ciąży i karmienia piersią są istotne w kontekście pacjentek w wieku rozrodczym.

Ciąża:

Przed zastosowaniem leku u pacjentki w ciąży lub planującej zajście w ciążę należy zwrócić się do lekarza o poradę. Nie należy przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego w okresie ciąży, ponieważ niekontrolowane napady padaczkowe mogą stanowić poważne zagrożenie zarówno dla matki, jak i dla rozwijającego się płodu.

Lekarz prowadzący oceni stosunek korzyści do ryzyka kontynuowania terapii w okresie ciąży i podejmie decyzję o dalszym postępowaniu terapeutycznym. W niektórych przypadkach może być konieczna modyfikacja dawkowania lub zmiana schematu leczenia, ale zawsze pod ścisłą kontrolą specjalisty.

Karmienie piersią:

Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania Diacomit. Decyzja o sposobie żywienia niemowlęcia powinna zostać podjęta przez lekarza po rozważeniu korzyści z karmienia piersią oraz konieczności kontynuowania terapii przeciwpadaczkowej u matki.

W każdym przypadku dotyczącym stosowania leku w okresie ciąży lub karmienia piersią konieczna jest konsultacja z lekarzem specjalistą, który oceni indywidualną sytuację kliniczną pacjentki i podejmie decyzję o optymalnym postępowaniu terapeutycznym.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)