Cefuroxime TZF - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Cefuroxime TZF?

Cefuroxime TZF to antybiotyk z grupy cefalosporyn drugiej generacji, stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci. Substancją czynną preparatu jest cefuroksym w postaci soli sodowej, który wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez niszczenie wrażliwych bakterii wywołujących różnorodne zakażenia.

Mechanizm działania cefuroksymu polega na zahamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Antybiotyk wiąże się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do zaburzenia procesu budowy peptydoglikanu – głównego składnika ściany komórkowej bakterii. W efekcie dochodzi do osłabienia struktury ściany komórkowej i śmierci komórki bakteryjnej. Cefuroksym działa na bakterie wrażliwe, charakteryzuje się szerokim spektrum aktywności obejmującym zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne.

Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń układu oddechowego, w tym zapaleń płuc, zapaleń oskrzeli oraz innych infekcji dolnych dróg oddechowych i klatki piersiowej. Jest stosowany również w terapii zakażeń układu moczowego, obejmujących zarówno zakażenia dolne (zapalenia pęcherza moczowego), jak i górne (zapalenia nerek). Cefuroxime TZF wykazuje skuteczność w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń jamy brzusznej.

Istotnym wskazaniem do zastosowania preparatu jest profilaktyka okołooperacyjna – zapobieganie zakażeniom podczas zabiegów chirurgicznych. Podawanie antybiotyku przed operacją zmniejsza ryzyko wystąpienia pooperacyjnych powikłań infekcyjnych. Lek jest szczególnie przydatny w zabiegach chirurgii brzusznej oraz innych procedurach związanych z ryzykiem zakażenia bakteryjnego.

Przed rozpoczęciem terapii lekarz może wykonać badania mikrobiologiczne w celu identyfikacji rodzaju bakterii wywołujących zakażenie oraz określenia ich wrażliwości na cefuroksym. Podczas leczenia może być również kontrolowana skuteczność terapii poprzez monitorowanie odpowiedzi klinicznej pacjenta. W przypadku zakażeń ciężkich lub powikłanych może być konieczne dostosowanie dawkowania lub przedłużenie czasu leczenia.

Lek jest podawany drogą pozajelitową – w postaci wstrzyknięć domięśniowych, wstrzyknięć dożylnych lub infuzji dożylnych, co zapewnia szybkie osiągnięcie odpowiedniego stężenia terapeutycznego we krwi i tkankach. Taka droga podania jest szczególnie korzystna w leczeniu ciężkich zakażeń wymagających szybkiej interwencji antybiotykowej, u pacjentów hospitalizowanych oraz w sytuacjach, gdy podanie doustne nie jest możliwe lub niewystarczająco skuteczne.

Aktualna ulotka leku Cefuroxime TZF

Jaki jest skład Cefuroxime TZF, jakie substancje zawiera?

Substancją czynną preparatu Cefuroxime TZF jest cefuroksym w postaci cefuroksymu sodowego. Lek dostępny jest w dwóch mocach:

• Cefuroxime TZF 750 mg – jedna fiolka zawiera 750 mg cefuroksymu
• Cefuroxime TZF 1500 mg – jedna fiolka zawiera 1500 mg cefuroksymu

Preparat zawiera również sód jako składnik soli cefuroksymu sodowego. Fiolka 750 mg zawiera 40,65 mg sodu, co odpowiada 2,03% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie osób dorosłych. Fiolka 1500 mg zawiera 81,3 mg sodu, co odpowiada 4,06% maksymalnej zalecanej dobowej dawki. Ta informacja jest istotna dla pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie, zwłaszcza przy stosowaniu większych dawek leku. Maksymalna dzienna dawka sodu, którą pacjent może otrzymać przy maksymalnym dawkowaniu, wynosi 325,2 mg, co stanowi 16,26% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu.

Lek nie zawiera innych składników pomocniczych. Proszek ma barwę białą do kremowej, a po rozpuszczeniu w odpowiedniej ilości wody do wstrzykiwań tworzy przezroczysty roztwór lub zawiesinę o barwie jasnożółtej do bursztynowej. Przechowywanie leku wymaga temperatury poniżej 25°C oraz ochrony przed światłem.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Cefuroxime TZF?

W przypadku przedawkowania Cefuroxime TZF mogą wystąpić nasilone objawy niepożądane, w tym pobudzenie układu nerwowego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Przedawkowanie może prowadzić do zwiększenia stężenia cefuroksymu we krwi, co u osób z niewydolnością nerek może wywoływać drgawki i inne zaburzenia neurologiczne. Hemodializa może zmniejszyć stężenie cefuroksymu w surowicy. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala. Leczenie przedawkowania jest objawowe i wspierające, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Cefuroxime TZF – czy mogę spożywać alkohol?

Podczas stosowania Cefuroxime TZF nie ma szczególnych ograniczeń żywieniowych. Lek jest podawany drogą pozajelitową (dożylnie lub domięśniowo), więc jego wchłanianie nie jest uzależnione od przyjmowania pokarmów. Nie odnotowano istotnych interakcji z produktami spożywczymi.

Spożywanie alkoholu podczas terapii antybiotykowej nie jest zalecane, chociaż nie opisano bezpośredniej interakcji między cefuroksymem a alkoholem. Alkohol może jednak osłabiać układ odpornościowy i wydłużać proces zdrowienia, a także nasilać niektóre objawy niepożądane związane z zakażeniem, takie jak nudności czy zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W trakcie leczenia zakażenia bakteryjnego zaleca się unikanie spożywania napojów alkoholowych w celu zapewnienia optymalnych warunków do rekonwalescencji.

Czy można stosować Cefuroxime TZF w okresie ciąży i karmienia piersią?

Stosowanie Cefuroxime TZF w okresie ciąży wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny przez lekarza. Cefuroksym przenika przez łożysko, jednak dotychczasowe dane nie wskazują na zwiększone ryzyko działania teratogennego u ludzi. Lekarz podejmuje decyzję o zastosowaniu leku tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści dla matki przewyższają możliwe zagrożenia dla płodu. W przypadku ciąży lub podejrzenia ciąży należy poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem terapii.

W okresie karmienia piersią cefuroksym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Chociaż stężenia są niskie, należy zachować ostrożność, ponieważ u niemowlęcia może wystąpić biegunka lub grzybicze zapalenie jamy ustnej. Lekarz oceni, czy korzyści z terapii dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla karmionego dziecka. W niektórych przypadkach może być zalecane przejściowe przerwanie karmienia piersią lub wybór alternatywnej metody leczenia.

Jeśli pacjentka planuje mieć dziecko lub jest w wieku rozrodczym, powinna skonsultować z lekarzem wszelkie plany związane z ciążą przed rozpoczęciem leczenia. Decyzja o stosowaniu leku musi uwzględniać zarówno rodzaj i ciężkość zakażenia, jak i dostępność alternatywnych opcji terapeutycznych.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)