Interakcje Voltaren Acti z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Diklofenak może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, co może wpływać na ich działanie lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Szczególnie istotne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu następujących leków:

• Litu lub leków z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (stosowanych w leczeniu depresji) – diklofenak może zwiększać ich stężenie we krwi
• Digoksyny (lek stosowany w leczeniu chorób serca)
• Inhibitorów ACE lub leków beta-adrenolitycznych (leki na wysokie ciśnienie krwi i niewydolność serca) – diklofenak może zmniejszać ich działanie
• Metotreksatu (lek stosowany w leczeniu nowotworów lub zapalenia stawów) – zwiększone ryzyko toksyczności
• Doustnych leków stosowanych w leczeniu cukrzycy – możliwe zaburzenia kontroli glikemii
• Leków moczopędnych – diklofenak może zmniejszać ich działanie
• Leków przeciwzakrzepowych (zapobiegających krzepnięciu krwi) – zwiększone ryzyko krwawień
• Innych leków przeciwzapalnych lub przeciwbólowych o działaniu ogólnoustrojowym, takich jak kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen – zwiększone ryzyko działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego
• Kortykosteroidów – zwiększone ryzyko owrzodzeń lub krwawień z przewodu pokarmowego
• Cyklosporyny i takrolimusu (leki immunosupresyjne u osób z przeszczepionymi narządami) – zwiększone ryzyko uszkodzenia nerek
• Trimetoprimu (lek stosowany w infekcjach układu moczowego)
• Chinolonów przeciwbakteryjnych – możliwe zwiększone ryzyko drgawek
• Sulfinperazonu (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej) lub worykonazolu (lek przeciwgrzybiczy) – mogą wpływać na metabolizm diklofenaku
• Fenytoiny (lek stosowany w leczeniu padaczki)
• Kolestypolu i kolestyraminy (leki zmniejszające stężenie cholesterolu) – mogą opóźniać lub zmniejszać wchłanianie diklofenaku

Jednoczesne stosowanie Voltaren Acti z powyższymi lekami może wymagać zmiany dawkowania, częstszego monitorowania stanu zdrowia lub całkowitej rezygnacji z jednego z preparatów. Decyzję o ewentualnym stosowaniu takiej kombinacji powinien podjąć lekarz po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka.