Dawkowanie Vancomycin SaneXcel - jak stosować?

Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaWankomycyna
Postać farmaceutycznaProszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji
Podmiot odpowiedzialnyJ.J. Bishop Health a.s.
Kod ATCJ01XA01
ProceduraDCP
Kategorie

Jak prawidłowo dawkować Vancomycin SaneXcel?

Vancomycin SaneXcel podawany jest wyłącznie dożylnie w infuzji, wyłącznie przez personel medyczny podczas hospitalizacji. Lek nie może być podawany domięśniowo. Każda infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wieku pacjenta, masy ciała, stanu czynności nerek, rodzaju i ciężkości zakażenia oraz innych przyjmowanych leków.

Dorośli i młodzież (w wieku 12 lat i starsi):

  • Standardowa dawka to 15–20 mg na każdy kilogram masy ciała, podawana co 8 do 12 godzin.
  • W uzasadnionych przypadkach lekarz może zastosować dawkę początkową do 30 mg/kg masy ciała.
  • Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g.

Niemowlęta i dzieci w wieku od 1. miesiąca życia do ukończenia 12. roku życia:

  • Standardowa dawka to 10–15 mg na każdy kilogram masy ciała, podawana co 6 godzin.

Wcześniaki i noworodki urodzone w terminie (od 0 do 27. dnia życia):

  • Dawka jest obliczana na podstawie wieku pomenstruacyjnego, czyli łącznego czasu od pierwszego dnia ostatniej miesiączki matki (wiek ciążowy) oraz czasu, jaki upłynął od narodzin dziecka (wiek pourodzeniowy). Dawkowanie w tej grupie jest szczególnie ostrożne ze względu na niedojrzałość nerek.

Szczególne grupy pacjentów:

  • Pacjenci w podeszłym wieku – lekarz może obniżyć dawki podtrzymujące ze względu na możliwe pogorszenie czynności nerek.
  • Kobiety w ciąży – wymagane indywidualne dostosowanie dawki przez lekarza.
  • Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, w tym pacjenci dializowani – konieczne jest odpowiednie zmodyfikowanie schematu dawkowania pod kontrolą lekarską.

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju i lokalizacji zakażenia i może wynosić od kilku dni do kilku tygodni. Podczas całego leczenia wykonywane są regularne badania krwi, moczu oraz ewentualnie badania słuchu w celu monitorowania ewentualnych działań niepożądanych.