Dawkowanie Teizeild - jak stosować?

Jak prawidłowo dawkować Teizeild?

Lek Teizeild podawany jest wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach klinicznych wyposażonych w odpowiednie zaplecze do monitorowania pacjenta i postępowania w razie wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. Nie należy stosować leku w warunkach domowych.

Droga podania i forma infuzji:

Lek podawany jest w postaci wlewu dożylnego (infuzji iv.) trwającego co najmniej 30 minut. Przed podaniem koncentrat musi zostać poddany dwuetapowemu rozcieńczeniu w roztworze chlorku sodu 0,9%. Infuzję można podawać z użyciem worka infuzyjnego z PVC lub pompy strzykawkowej.

Schemat dawkowania:

Dawka dzienna przeliczana jest indywidualnie na podstawie powierzchni ciała pacjenta (BSA), obliczanej np. według wzoru Mostellera. Pełny kurs leczenia obejmuje 14 kolejnych dni podawania infuzji raz na dobę, zgodnie z poniższym harmonogramem dawkowania:

• Dzień 1: 65 µg/m²
• Dzień 2: 125 µg/m²
• Dzień 3: 250 µg/m²
• Dzień 4: 500 µg/m²
• Dni 5–14: 1030 µg/m²

Dawka jest stopniowo zwiększana w pierwszych czterech dniach leczenia (eskalacja dawki), aby zminimalizować ryzyko wystąpienia zespołu uwalniania cytokin (CRS).

Premedykacja w pierwszych 5 dniach leczenia:

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją i zespołu uwalniania cytokin, przez pierwsze 5 dni leczenia lekarz lub pielęgniarka podają doustnie następujące leki przed każdą infuzją:

• Ibuprofen lub naproksen – lub inne leki przeciwgorączkowe, takie jak paracetamol
• Lek przeciwhistaminowy – stosowany w profilaktyce reakcji alergicznych
• Lek przeciwwymiotny – w celu zmniejszenia ryzyka nudności i wymiotów

Pominięcie dawki:

W przypadku pominięcia zaplanowanej infuzji personel medyczny kontynuuje leczenie w następnym wyznaczonym dniu. Nie podaje się dwóch infuzji w tym samym dniu w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Populacje szczególne:

• Dzieci poniżej 8. roku życia: bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały ustalone – stosowanie niezalecane.
• Pacjenci w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby: brak specyficznych zaleceń dotyczących modyfikacji dawkowania – dawkowanie ustala lekarz na podstawie indywidualnej oceny klinicznej.