Dawkowanie Tarceva - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Erlotynib |
| Postać farmaceutyczna | Kompilacja różnych postaci farmaceutycznych |
| Podmiot odpowiedzialny | CHEPLAPHARM Registration GmbH |
| Kod ATC | L01EB02 |
| Procedura | CEN |
| Kategorie |
Jak prawidłowo dawkować Tarceva?
Dla pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca: zalecana dawka dobowa wynosi 150 mg i powinna być przyjmowana raz na dobę, co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem lub co najmniej dwie godziny po posiłku. Leczenie należy kontynuować, dopóki nie wystąpi progresja choroby lub niemożliwe do zaakceptowania objawy toksyczności.
Dla pacjentów z rakiem trzustki: zalecana dawka dobowa wynosi 100 mg przyjmowana raz na dobę, co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem lub co najmniej dwie godziny po posiłku, w skojarzeniu z gemcytabiną. W przypadku pacjentów, u których nie wystąpiła wysypka w ciągu pierwszych 4-8 tygodni terapii, lekarz powinien powtórnie ocenić zasadność kontynuacji leczenia.
Modyfikacja dawki: jeżeli konieczna jest modyfikacja dawki, należy ją zmniejszać stopniowo po 50 mg. Preparat jest dostępny w dawkach 25 mg, 100 mg i 150 mg, co umożliwia elastyczne dostosowanie dawkowania. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak ciężka lub uporczywa biegunka, lekarz może zalecić czasowe przerwanie lub całkowite zaprzestanie leczenia.
Palacze tytoniu: osobom aktualnie palącym należy zalecić zaprzestanie palenia przed rozpoczęciem leczenia, ponieważ palenie tytoniu zmniejsza ekspozycję na erlotynib o 50-60%. Maksymalna tolerowana dawka u pacjentów, którzy nadal palą papierosy wynosiła w badaniach 300 mg, jednak nie wykazano większej skuteczności tej dawki w porównaniu do zalecanej dawki 150 mg.
Szczególne grupy pacjentów: nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku ani u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby należy zachować ostrożność. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
