Abasaglar - ulotka, wskazania, zamienniki

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Abasaglar?

Abasaglar to preparat insulinowy zawierający insulinę glargine - zmodyfikowaną formę insuliny bardzo podobną do insuliny ludzkiej. Lek znajduje zastosowanie w terapii cukrzycy u pacjentów dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku od 2 lat.

Cukrzyca to schorzenie metaboliczne wynikające z niewydolności komórek beta trzustki, które nie wytwarzają wystarczającej ilości insuliny niezbędnej do prawidłowej regulacji stężenia glukozy we krwi. Insulina glargine należy do grupy insulin długodziałających i charakteryzuje się stałym, przedłużonym profilem działania zmierzającym do redukcji poziomu cukru we krwi.

Mechanizm działania insuliny glargine opiera się na naśladowaniu fizjologicznej sekrecji insuliny podstawowej przez zdrową trzustkę. Po podaniu podskórnym lek jest stopniowo uwalniany z miejsca wstrzyknięcia, zapewniając względnie płaski profil stężenia przez około 24 godziny. To pozwala na jednokrotne podawanie w ciągu doby, co zwiększa komfort terapii w porównaniu z insulinami wymagającymi częstszych iniekcji.

Lek może być stosowany w monoterapii insulinowej lub w skojarzeniu z insulinami krótkodziałającymi podawanymi przed posiłkami. U pacjentów z cukrzycą typu 2 możliwe jest również łączenie preparatu z doustnymi lekami hipoglikemizującymi. Schemat terapeutyczny dobierany jest indywidualnie przez lekarza prowadzącego, w oparciu o wyniki monitorowania glikemii, tryb życia pacjenta oraz dotychczasowe leczenie.

Zastosowanie insuliny glargine ma na celu osiągnięcie i utrzymanie prawidłowych wartości glikemii, co zmniejsza ryzyko rozwoju powikłań cukrzycy obejmujących uszkodzenie nerek, siatkówki oka, układu nerwowego oraz naczyń krwionośnych. Odpowiednia kontrola metaboliczna redukuje również prawdopodobieństwo wystąpienia zarówno ostrych stanów zagrożenia życia jak hipoglikemia czy kwasica ketonowa, jak i długoterminowych konsekwencji zdrowotnych związanych z przewlekle podwyższonym stężeniem glukozy.

U pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) preparat stanowi podstawę terapii zastępczej, zapewniając bazowe zapotrzebowanie na insulinę przez całą dobę. W cukrzycy typu 2 lek może być wprowadzany na różnych etapach choroby, gdy leczenie doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie pozwala na osiągnięcie zadowalającej kontroli glikemii.

Aktualna ulotka leku Abasaglar

Jaki jest skład Abasaglar, jakie substancje zawiera?

Substancja czynna: Insulina glargine - każdy mililitr roztworu zawiera 100 jednostek insuliny glargine, co odpowiada 3,64 mg substancji czynnej.

Substancje pomocnicze:

• tlenek cynku - stabilizator preparatu
• metakrezol - środek konserwujący
• glicerol - substancja nadająca odpowiednią lepkość roztworowi
• wodorotlenek sodu - regulator pH
• kwas solny - regulator pH
• woda do wstrzykiwań - rozpuszczalnik

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co pozwala uznać go za produkt praktycznie wolny od sodu. Jest to istotne dla pacjentów wymagających ograniczenia podaży sodu w diecie.

Roztwór ma postać przezroczystego, bezbarwnego płynu o konsystencji podobnej do wody. Obecność jakichkolwiek cząstek stałych, zmętnienie lub zmiana zabarwienia dyskwalifikują preparat do użycia.

Lek dostępny jest w trzech postaciach farmaceutycznych: wkłady do stosowania we wstrzykiwaczach wielokrotnego użytku firmy Lilly (zawierające 3 ml roztworu, czyli 300 jednostek insuliny), wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione KwikPen oraz wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione Tempo Pen. Wszystkie formy zawierają identyczny skład jakościowy i ilościowy substancji czynnej oraz pomocniczych.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Abasaglar?

Przedawkowanie insuliny prowadzi do hipoglikemii, czyli nadmiernego obniżenia stężenia glukozy we krwi. Jest to stan potencjalnie zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji.

Postępowanie w przypadku przedawkowania:

W przypadku wstrzyknięcia zbyt dużej dawki insuliny lub niepewności co do podanej ilości leku, należy niezwłocznie rozpocząć częstą kontrolę stężenia glukozy we krwi. Aby zapobiec rozwinięciu się hipoglikemii, pacjent powinien spożyć posiłek bogatszy w węglowodany niż zwykle i kontynuować monitorowanie glikemii.

Natychmiastowe działanie przy objawach hipoglikemii:

Należy przyjąć od 10 do 20 gramów szybko wchłanialnych węglowodanów prostych, takich jak glukoza w tabletkach, kostki cukru lub słodzony cukrem napój. Uwaga: sztuczne substancje słodzące oraz produkty z nimi słodzone nie nadają się do leczenia hipoglikemii, ponieważ nie zawierają węglowodanów.

Po przyjęciu szybko wchłanialnego cukru należy spożyć pokarm o przedłużonym działaniu podwyższającym stężenie glukozy, na przykład chleb lub makaron. Ze względu na wydłużone działanie preparatu, ustąpienie hipoglikemii może przebiegać wolniej niż po zastosowaniu insulin krótkodziałających.

W przypadku powtórnej hipoglikemii należy przyjąć kolejną porcję 10-20 gramów cukru. Jeśli hipoglikemia jest trudna do opanowania lub nawraca mimo podjętych działań, niezbędny jest pilny kontakt z lekarzem.

Objawy ostrzegawcze hipoglikemii:

• objawy związane z kompensacyjną reakcją organizmu: pocenie się, wilgotna skóra, lęk, przyspieszenie czynności serca, podwyższone ciśnienie tętnicze, kołatanie serca
• objawy neurologiczne związane z niedoborem glukozy w mózgu: ból głowy, intensywny głód, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia koncentracji, depresja, splątanie, zaburzenia mowy i widzenia, drżenia, drętwienie okolicy ust, zawroty głowy

W ciężkich przypadkach może dojść do utraty przytomności, drgawek oraz uszkodzenia mózgu. Ciężka hipoglikemia może zagrażać życiu. Osoby w otoczeniu pacjenta powinny być poinstruowane, że w przypadku utraty przytomności lub niemożności połykania należy podać glukozę dożylnie lub glukagon domięśniowo oraz niezwłocznie wezwać pomoc medyczną.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Abasaglar – czy mogę spożywać alkohol?

Dieta stanowi integralną część leczenia cukrzycy i ma bezpośredni wpływ na kontrolę glikemii oraz zapotrzebowanie na insulinę. Pacjenci powinni przestrzegać zaleceń żywieniowych udzielonych przez lekarza lub dietetyka.

Zasady żywienia podczas terapii insuliną:

Regularne spożywanie posiłków o zbilansowanej zawartości węglowodanów jest kluczowe dla utrzymania stabilnego stężenia glukozy we krwi. Pominięcie posiłku lub spożycie zbyt małej ilości węglowodanów może prowadzić do hipoglikemii. Z kolei posiłki nadmiernie obfite lub bogate w węglowodany mogą spowodować hiperglikemię wymagającą korekty dawki insuliny.

Pacjenci z cukrzycą typu 1 powinni przyjmować odpowiednią ilość węglowodanów i nie przerywać leczenia insuliną nawet podczas choroby, gdy apetyt jest zmniejszony. Osoby opiekujące się pacjentem powinny być świadome konieczności kontynuacji terapii insulinowej.

Alkohol i stosowanie insuliny:

Spożycie alkoholu może wpływać na stężenie glukozy we krwi w sposób nieprzewidywalny - może powodować zarówno wzrost, jak i spadek glikemii. Ryzyko hipoglikemii jest szczególnie wysokie przy spożyciu alkoholu bez jednoczesnego przyjęcia odpowiedniej ilości pokarmu.

Alkohol zaburza procesy glukoneogenezy w wątrobie, co może prowadzić do przedłużonej i ciężkiej hipoglikemii, szczególnie w godzinach nocnych. Dodatkowo stan po spożyciu alkoholu może utrudniać rozpoznanie objawów ostrzegawczych spadku glikemii, co zwiększa ryzyko niebezpiecznych powikłań.

Pacjenci przyjmujący insulinę powinni być szczególnie ostrożni ze spożyciem alkoholu i zawsze łączyć go z odpowiednią ilością pokarmu zawierającego węglowodany. Wskazane jest również częstsze monitorowanie glikemii po spożyciu alkoholu.

Interakcje pokarmowe:

Nie istnieją specyficzne ograniczenia pokarmowe związane z samym lekiem, jednak ogólne zasady diety w cukrzycy wymagają ograniczenia prostych cukrów, odpowiedniej ilości błonnika oraz kontroli całkowitej wartości energetycznej diety. Sztuczne substancje słodzące nie wpływają na stężenie glukozy i mogą być stosowane, jednak nie nadają się do leczenia hipoglikemii.

Czy można stosować Abasaglar w okresie ciąży i karmienia piersią?

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w czasie ciąży lub karmienia piersią należy zawsze skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Stosowanie w okresie ciąży:

Pacjentka planująca ciążę lub będąca w ciąży powinna niezwłocznie poinformować o tym fakcie lekarza prowadzącego. W okresie ciąży oraz po porodzie często zachodzi konieczність modyfikacji dawkowania insuliny ze względu na zmieniające się zapotrzebowanie metaboliczne organizmu.

Prawidłowa kontrola glikemii w czasie ciąży ma kluczowe znaczenie dla zdrowia matki i rozwijającego się płodu. Niekontrolowana cukrzyca w okresie ciąży zwiększa ryzyko wad wrodzonych, makrosomii płodu, powikłań okołoporodowych oraz hipoglikemii noworodka. Z drugiej strony, zbyt restrykcyjna kontrola glikemii prowadząca do częstych epizodów hipoglikemii u matki również niesie zagrożenia dla płodu.

W pierwszym trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę zazwyczaj maleje, następnie stopniowo wzrasta w drugim i trzecim trymestrze. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę szybko powraca do wartości sprzed ciąży lub może być nawet mniejsze, szczególnie u kobiet karmiących piersią.

Szczególnie istotne jest unikanie hipoglikemii w okresie ciąży, dlatego zaleca się częstsze monitorowanie glikemii oraz dostosowanie docelowych wartości stężenia glukozy do aktualnego etapu ciąży. Wszelkie decyzje dotyczące modyfikacji terapii powinny być podejmowane przez lekarza specjalistę.

Stosowanie w okresie karmienia piersią:

Kobiety karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem prowadzącym, ponieważ może wystąpić konieczność zmiany dawkowania insuliny oraz modyfikacji diety. Karmienie piersią wiąże się ze zwiększonym zużyciem glukozy przez organizm matki, co może prowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę oraz zwiększonego ryzyka hipoglikemii.

Matki karmiące powinny zwracać szczególną uwagę na odpowiednią podaż węglowodanów w diecie oraz regularność posiłków. Zalecane jest częstsze monitorowanie glikemii, szczególnie w nocy, gdy karmienia mogą być bardziej nieregularne. Konieczne może być dostosowanie dawek insuliny oraz ustalenie optymalnego schematu przyjmowania posiłków w korelacji z karmieniami.

Insulina praktycznie nie przechodzi do pokarmu kobiecego w ilościach, które mogłyby wpłynąć na dziecko, jednak metaboliczne konsekwencje laktacji dla matki wymagają uwagi i indywidualnego dostosowania terapii.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)