Interakcje MST Continus z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które planuje się przyjmować, również o tych wydawanych bez recepty. Jest to szczególnie ważne w przypadku jednoczesnego stosowania MST Continus z następującymi lekami:

Ryfampicyna (stosowana w leczeniu np. gruźlicy) – może wpływać na stężenie morfiny w organizmie.

Leki stosowane w leczeniu zakrzepów krwi (np. klopidogrel, prasugrel, tikagrelor) – mogą mieć opóźnione i zmniejszone działanie, gdy są przyjmowane razem z morfiną.

Leki uspokajające (np. benzodiazepiny lub leki pochodne) – zwiększa ryzyko senności, trudności w oddychaniu (depresji oddechowej) lub śpiączki, mogących zagrażać życiu. Dlatego leczenie skojarzone należy brać pod uwagę jedynie wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia. Jeśli jednak MST Continus stosuje się razem z lekami uspokajającymi, lekarz powinien ograniczyć dawkę leku i okres jednoczesnego stosowania.

Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – powodują zahamowanie lub pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego z towarzyszącym nadciśnieniem lub niedociśnieniem, dlatego nie należy stosować morfiny jednocześnie lub w ciągu dwóch tygodni po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO.

Inne leki wpływające na czynność ośrodkowego układu nerwowego, w tym:

• Inne leki opioidowe
• Leki nasenne, przeciwlękowe (w tym fenotiazyny)
• Leki stosowane do znieczulenia ogólnego i zwiotczające mięśnie
• Gabapentyna (lek przeciwpadaczkowy)
• Niektóre leki obniżające ciśnienie
• Leki przeciwwymiotne

Morfina nasila ich działanie: nadmierne uspokojenie, zbyt niskie ciśnienie krwi, a w szczególności depresję oddechową (objawiającą się zmniejszeniem częstości oddechów lub zahamowaniem czynności oddechowej, mogącymi prowadzić do śpiączki a także śmierci).

Leki o działaniu przeciwcholinergicznym (np. przeciwhistaminowe, przeciwwymiotne i leki przeciw chorobie Parkinsona) – mogą nasilać niektóre działania niepożądane opioidów: zaparcia, suchość w jamie ustnej lub zaburzenia w oddawaniu moczu.

Inne leki przeciwbólowe o działaniu agonistyczno-antagonistycznym w stosunku do receptora opioidowego (tj. pentazocyna, nalbufina, butorfanol, buprenorfina) – może powodować wystąpienie objawów odstawienia.

Cymetydyna (lek stosowany w leczeniu wrzodów żołądka) i inne leki utrudniające przebieg przemian metabolicznych w wątrobie – mogą hamować rozpad morfiny i w ten sposób zwiększać stężenia morfiny w osoczu krwi.

Rytonawir (stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV) – może powodować obniżenie stężenia morfiny w surowicy.

Gabapentyna lub pregabalina w leczeniu padaczki i bólu neuropatycznego – mogą nasilać działanie morfiny.

Środki działające wybiórczo antagonistycznie na receptory opioidowe (np. nalokson) – mogą znosić działanie morfiny.